wie zoekt mee naar een participerende overheid en verantwoordelijke burgers en professionals.

Oude wijn in nieuwe zakken: of daadwerkelijk investeren in overheidsparticipatie en een actieve gemeenschap.

Managers zijn nog steeds Tayloriaans geschoold en van weinig managers hebben we iets te verwachten als het gaat om nieuwe activerende samenwerkingsconcepten. Sowieso is het de vraag of de huidige organisaties van welzijn en zorg de geëigende organisaties zullen zijn richting toekomst. Het organiseren van netwerken is nog maar aan weinige van de huidige organisaties besteed. Het durven en kunnen denken over de grenzen van de eigen organisatie heen vind maar zelden plaats. Het is gebruikelijk elkaar in een verhevigde concurrentie vliegen af te vangen. Men wil wel samenwerken met anderen als men zelf in het centrum van de macht kan blijven. In deze context worden dan ook veel innovatieve krachten van de werkvloer de nek om gedraaid. Toch krijgt de werkvloer in de breedte van zorg en welzijn steeds meer een hbo –niveau en is bereid en geschoold om nieuwe oplossingen aan te dragen. Jongere Hbo’ers zijn over het algemeen niet zo veel eisen richting toekomst en bereids om enig risico te nemen in functie van hun beroep. Pas wanneer ze regelmatig gefrustreerd worden en het eigen bestaan vraagt om wat meer zekerheid is er sprake van enige verkramping en zoeken naar zekerheid. We kunnen stellen dat de huidige organisaties en hun managers in welzijn en zorg de verkramping in de organisatie verankeren. De regie rol van de gemeente is ook niet je dat, ambtenaren zijn erg juridisch georiënteerd en op verantwoording gefocust. De verwachting dat gemeentelijke organisaties het initiatief nemen in maatschappelijke vernieuwing en het burgers helpen weer verantwoordelijk te worden voor de eigen omgeving lijkt meer op een utopie. Als er vanuit een gemeentelijke organisatie activiteiten richting samenleving plaats vinden is dit zelden verfrissend aansluiten op de kracht van de samenleving. Ambtenaren wonen het liefst niet in de gemeente waar ze werken, laat staan dat ze vanuit eigen beweging aansluiten bij maatschappelijke activiteiten.

DE thuiszorg is kapot aanbesteed, buurtzorg weet voor als nog de dans te ontspringen maar wordt in sneltrein vaart in gezogen binnen de bestaande aanbestedingen en verantwoordingskaders. Het maatschappelijk werk qua professie de bij uitstek geschikte poortwachters van de WMO, is gemarginaliseerd tot een aantal specialismen als schuldhulpverlening, relatie therapie, taakgerichte hulpverlening. Jongerenwerk en jeugdwerk zijn zoekende in een nieuwe ordening van een centrum jeugd en gezin. Aan opbouwwerk is er meer dan ooit behoefte maar het is als professie van de aard bodem verdwenen. RIBW’ s zijn in veel gevallen mini psychiatrische inrichtingen die met het terug brengen van zorg zwaartepakket 3 en 4 richting WMO en immens groot bolwerk dreigen te worden van isolement en eenzaamheid. De Geestelijke Gezondheidszorg heeft zich de laatste jaren op allerlei specialismen gericht echter de kwetsbare gek zit in opvang huizen zwerft op straat of is verzeild geraakt in een gevangenis. De huisarts de voormalige spin in het web verzuipt in hand en spant diensten verstrikt in een bureaucratisch web van indicaties controle en verantwoording, weinig tot geen grip op de 2^de lijn en specialismen niet bevoegd om te indiceren, geen tijd om in netwerken te participeren. Het indiceren en registreren aangedreven door semi marktgerichte verzekeraars, kampioenen in het fragmenteren en bureaucratiseren,

Kortom de wereld op zijn kop. Allemaal koninkrijkjes die met alles en iedereen samen willen werken vanuit een eigen werkelijkheid. Toen was er behoefte aan eigen kracht en een participerende overheid met dienstbare netwerkverbanden waar mens en samenleven centraal staan en een beetje beter van worden. Op zoek naar een participerende overheid en verantwoordelijke burgers en professionals.

Perspectief sociale professional

Betrokken en bevlogen: Samenleven, samenwerken, samen leren

Maatschappelijk empowerment = Samenwerking aan samenleving. Maatschappelijke ontwikkelingen (WMO) en de betaalbaarheid van welzijn en zorg dwingen ons tot activerende en effectievere maatschappelijke keuzes.

H@T nieuwe samenwerken is niet vrijblijvend, we nemen onze verantwoordelijkheid:

Medewerkers van Fontys Socialestudies zoeken in functie van het nieuwe samenwerken de creatieve confrontatie, ontmoeting en ontwikkeling met studenten, de samenleving en haar ondersteunende professionals. Ook laten ze de goede beroepsattitude doorklinken door het juiste voorbeeldgedrag te vertonen.

Student zijn bij Fontys Socialestudies is niet vrijblijvend. Studenten weten zich gesteund en getoetst op hun actieve bijdrage aan maatschappelijk Empowerment. Er is behoefte aan minder afstandelijke reflectie, en aan meer samen acteren.

Professionals in het werkveld kunnen een appel doen op en weten zich gesteund door Fontys Socialestudies in hun zoektocht naar creatieve impulsen voor H@t nieuwe maatschappelijk samenwerken.

Burgers die zich inzetten in functie van H@t nieuwe samenwerken voor de samenleving zoeken we actief op, en ondersteunen we bij het vormgeven aan Maatschappelijk Empowerment.

Voorkomen is beter dan genezen

Vanuit een brede visie op samenleven, samenwerken en samen leren. De visie loopt van investeren in preventie tot een zorgend vangnet en als het moet met drang en dwang. Dit alles steeds in functie van H@t nieuwe samenwerken en maatschappelijk empowerment.

De aanpak omvat dan ook analyse, visieontwikkeling, verantwoordelijkheid nemen, creatieve confrontatie aangaan, educatie en vorming inzetten, maatschappelijk creëren, empowerment, cultuurintegratie, organiseren, signaleren, taakgericht werken, crisisinterventie, schuldsanering, sociale media, presentie, outreachend werken, dwingen en dringen, en nog meer.

 “Preach what you teach”, we doen wat we zeggen, je kunt van ons op aan, niet vrijblijvend maar wel spannend, samenleven, samenwerken, samen leren.  

Hoe ist gesteld met onze legitimatie als professionele hulpverleners in welzijn en zorg.

Reflectief practicum:

Op gesloten in vaak over gebureaucratiseerde markt georiënteerde organisaties? Als we het niet meer collectief organiseren dan verhuren we ons toch als welzijn ZZPérs. Toekomstige slachtoffer van grote maatschappelijke bezuinigingen (20% WMO en Sociale Zaken).

In functie van de WMO, enerzijds weggedrukt en inwisselbaar door een maatschappelijke roep naar zorg voor elkaar en vrijwilligheid. Anderzijds ingeruild door een grotere maatschappelijke roep naar strengere straf en sanctie en hierbij passende organisaties en systemen.

Waar staan en willen we voor staan als professionals in zorg en welzijn?

Wat is terechte kritiek? Is ons straf systeem (TBS, BOPZ etc.) uit de tijd en onder de maat, zegt dit iets over hoe wij professionals functioneren en zouden moeten functioneren. Doen we als welzijnswerk wel de problemen aanpakken die we in functie van onze maatschappelijke opdracht zouden moeten aanpakken en in ieder geval deels zouden moeten oplossen (Multi problem, verloedering, straatterreur, eenzaamheid, criminaliteit, integratie etc.…).

Hoe ziet onze bijdrage er dan uit? Moeten we onze bijdrage beter verkopen?

Balans tussen betrokken, bevlogen, ervaren en deskundig.

Hebben we nog meer te bieden en vooral hoe dragen we onze functionaliteit uit. Mopperen we met de massa mee over allerlei meer of minder vermeende misstanden, iedere dag is er wel een ander incident dat onze legitimatie ondermijnt. Hobbelen we netjes mee in de politiek correcte en bestuurlijke gelikte antwoorden van meer protocollen en controle.

Hebben we, in antwoord op het rechtlijnige 1 dimensionale perspectief, als agogen nog meer en beters te bieden. Willen en kunnen we de samenleving en individuen helpen om vanuit het 1 dimensionaal egocentrisme een stap te zetten naar een menswaardig samenleven. Er onvoorwaardelijk zijn voor de ander. Kan dit een antwoord zijn op de onuitgesproken al om tegenwoordige angst voor het als leeg en zinloos ervaren bestaan na de 4 de facelift, borstvergroting, Porsche etc.….

Hebben we en welke instrumenten hebben we tot onze beschikking om ons hier tegen te verzetten:

-          collectief protest

-          extra profilering

-          aanwezig zijn

-          professionele stellingname en legitimatie

-          onderzoek

-          crisis interventie

-          opbouwwerk

-          outreachend werken

-          signalering

Of is het inderdaad een maatschappelijke golfbeweging die we maar over ons heen moeten laten komen, hopende dat de wal het schip keert?

Waarschijnlijk heeft ieder van ons zijn eigen sores, antwoorden en perspectieven. Zelf vind ik het al winst dat we samen een algemene verkenning maken over het spanningsveld waar ieder van ons in zijn specifieke stage en werksituatie mee geconfronteerd wordt.

Wij zijn maatschappelijke werkers/ opbouwwerkers/sociaal pedagogische werkers en worden geacht iets te vinden en weten overhoe het leven ook anders geleefd kan worden.

Actieve meeting Young professionals in zorg en welzijn

26-05-2011

Waardoor raak jij bevlogen?

Georganiseerd door de Young Professionals van de Provinciale Raad Gezondheid.

"We zien in ons werk vaak dat jonge werknemers niet op hun kracht werken, zich inhouden en in sommige situaties zelfs hun bevlogenheid, inspiratie en uitdaging verliezen. Juist in deze tijd waarin we voor grote veranderingen staan in  zorg en welzijn, vinden wij het belangrijk dat jonge professionals in onze sector- met hun vaak kritische en frisse kijk - een actieve rol spelen.  We willen een ontmoeting, door en voor  jonge professionals in zorg- en welzijn. Een ontmoeting om elkaar te inspireren en met elkaar te zoeken naar manieren om een actieve bijdrage te leveren aan  de vernieuwingen in onze sector. Met passie en bevlogenheid."

• Ben jij een jonge professional werkzaam in de zorg- en welzijnsector?
• Wil je met passie en bevlogenheid (blijven) werken?
• Ben je op zoek naar inspiratie en energie van andere jonge professionals?
• Wil je nieuwe contacten opdoen?
• En nieuwe en creatieve mogelijkheden ontdekken die nu buiten je bereik lijken te liggen?

Kom dan op donderdag 26 mei 2011 naar de actieve meeting ‘Willen + Kunnen + Durven = DOEN!' in het Provinciehuis van Noord-Brabant te 's-Hertogenbosch.
 Aanmelden kan tot 16 mei 2011

http://www.provincialeraadgezondheid.nl/actueel/conferenties/Actieve_meeting_Young_Professionals_in_Zorg_en_Welzijn_26_mei_2011_.html?id=393

Plaats de beste en meest ervaren professionals in de uitvoering

De overheveling van de jeugdzorg naar gemeenten kan alleen slagen als er een andere zorgvisie aan ten grondslag ligt. Minder individuele interventies op basis van risicotaxaties, meer versterking van sociale netwerken en een betere inzet van ervaren professionals op het moment dat het probleem nog niet escaleert. Dat schrijft de RMO in zijn briefadvies Bevrijdend kader voor de Jeugdzorg 
De Raad voor Maatschappelijke Ontwikkeling adviseert regering en parlement over sociale verhoudingen in Nederland.

Plaats de beste en meest ervaren professionals in de uitvoering
De laatste jaren is de overheid zich met name gaan richten op de organisatie en sturing van de jeugdzorg. Daarbij heeft zij zich onvoldoende gerealiseerd dat dit op het niveau van de professionele praktijk moeilijk, zo niet onmogelijk sturen is. De relatie tussen professional en cliënt of burger is vooral een sociaal-interactieve relatie, die zich moeilijk laat standaardiseren en 8 Bevrijdend kader voor de jeugdzorg protocolleren. Professionals ervaren dat ook zo en geven aan dat ze steeds meer in een spagaat terechtkomen tussen enerzijds de zorgbehoeften van de cliënt en anderzijds de sturing vanuit de eigen organisatie (ceg 2009).

Na jaren van vraaggericht werken is er in de jaren negentig van de vorige eeuw een verzakelijking in de maatschappelijke dienstverlening opgetreden. Dat heeft in de jeugdzorg geleid tot een benadering waarin evidencebased werken en gebruiken van effectieve methoden bepalend zijn voor de interventie. Deze benadering is zo sterk gaan overheersen dat overheden bij voorkeur programma’s en methoden inkopen waarbij wordt geclaimd dat ze evidencebased zijn. Evidencebased werken is daarmee synoniem geworden voor professionaliteit (Van Montfoort 2008). Maar opvoeden en de ondersteuning daarbij van professionals is niet vast te leggen in protocollen en standaardoplossingen. Bovendien is de professional ook zelf onderdeel van de sociale interactie met zijn de hulpvrager en zal hij voortdurend situaties en dilemma’s moet inschatten en keuzes moeten maken. Opvoeden laat zich niet vangen in een keten van probleem – diagnose – indicatie – behandeling – klaar. Dat vereist sensitiviteit van de professional en deskundigheidsbevordering vanuit de overheid (De Winter en Schottelndreier 2010).

In een aanpak vanuit de versterking van de sociale omgeving zouden professionals ouders in de eerste plaats moeten stimuleren naar het eigen netwerk te kijken (zoals beoogd met de Eigen Kracht Conferenties). Maar in de huidige consultatiebureaus, ouder-en-kindcentra en het onderwijs heerst een zekere handelingsverlegenheid. Die is een gevolg van eerdergenoemde overmatige aandacht voor sturingsvragen, evidencebased werken en individuele interventies waarbij probleemgevallen apart worden gezet. Het is tijd om deze trend te keren en de professional weer ruimte te geven voor hulpverlening dicht bij het gezin. Onderdeel daarvan is minder investeren in residentiële zorg en meer in lichtere en zwaardere ambulante  ondersteuning thuis. Dat kan vanuit de sociale omgeving of vanuit een goed opgeleide en toegeruste professional die, in de woorden van kinderrechter Anita Leeser, als ‘een rots in de

branding’ voor het gezin kan werken (De Fauwe 2008). De overmatige aandacht voor sturingsvragen komt ook tot uitdrukking in de kennelijke onderwaardering van beloningen voor de professional in de uitvoering. De meeste senior professionals of docenten verdwijnen vaak naar het (midden)management van een instelling of school, omdat dat meer aanzien en financiële beloning geeft. De beste professionals zouden meer (belonings)prikkels kunnen ontvangen als ze juist niet naar het management doorstromen, maar in de uitvoering blijven. Op den duur zou dit kunnen leiden tot een andere invulling van het functiegebouw.