Jeroen Dijsselbloem geeft politiek advies bij talkshow Beers’ Gebuurt

Video opname politiek advies Jeroen dijsselbloem aan jonge politici

ED 20 januari 2014

door Joep School MIDDELBEERS – „Ga niet mee in de stroom aan gemeentedocumenten en -stukken, dan word je nooit een opvallend gemeenteraadslid.” Het is het belangrijkste advies dat minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem gaf aan Willem Valks (22, CDA), Jan Daenen (18, PvdA), Ranou Hems (20, De Gewone Man) en Claud Leermakers (21, VVD) – vier jonge kandidaten voor de Oirschotse gemeenteraad.

De bijzonder ontspannen Dijsselbloem was gisteren te gast in de derde editie van Beers’ Gebuurt, een vrolijke talkshow die werd gehouden in ontmoetingscentrum Ons Mevrouw in Middelbeers.

Met blosjes op de wangen horen de jonge politici de verhalen van Dijsselbloem, oud-Eindhovenaar, aan.

„Uiteindelijk wil ik niet de landelijke politiek in, maar je kan wel heel veel leren van zo iemand”, zegt de twintigjarige Hems. „Ik was niet extra gespannen, ik moest toch al voor zo’n driehonderd man praten, dat was al spannend genoeg op zichzelf.” Het is inderdaad afgeladen vol in het zaaltje van het ontmoetingscentrum. Dijsselbloem weet de lachers op zijn hand te krijgen door op de vraag hoe zijn werkweek eruit had gezien te antwoorden: „Singapore, Hongkong, Japan en nu dus ook de Beerzen.”

De aanwezigheid van Dijsselbloem is vooral te danken aan PvdA-raadslid Raf Daenen, die door Dijsselbloem zelfs grappend ‘zijn mentor’ wordt genoemd.

„We zijn heel verschillend van aard, maar we kunnen het op een aantal politieke en persoonlijke gronden goed met elkaar vinden”, zegt hij. Samen sparren ze af en toe over politieke onderwerpen.

Het politieke bloed stroomt door de aderen van de familie Daenen, want ook zoon Jan hield – net als de andere jonge kandidaten – een korte politieke pitch.

Buitengewoon plezierig zijn de muzikale intermezzo’s van het bandje This She Likes, onder leiding van de Middelbeerse Susanne van den Heuvel (25). Een feest der herkenning voor de aanwezige Beerze- en Oirschottenaren, want ook andere – bekende en minder bekende – dorpsgenoten, waaronder ex-beachvolleybalster Sophie van Gestel, geven acte de présence.

En Dijsselbloem? Die zet meteen na de talkshow per dienstauto weer snel koers richting Den Haag. „Dit is erg leuk om een keer te doen. Maar ja, ik heb het wel behoorlijk druk hè.”

Het ging ergens over

Het onderwijs, Berlusconi, het kind dossier, het onderwijs, de jeugdzorg, het politieke handwerk en de komende verkiezingen voor de Provinciale Staten. Het waren onderwerpen die ter sprake zijn gekomen in een gastcollege verzorgd door Jeroen Dijsselbloem, Kamerlid voor de Partij van de Arbeid in de Tweede Kamer. Met meer dan 50 geïnteresseerde studenten gingen met Jeroen in gesprek over kwesties die speelde bij de studenten. Daarbij liet hij zien dat hij beschikt over een grote dossierkennis en hij weet het helder over te brengen. Een geslaagde bijeenkomst die vraagt om meer….. Dat gaan we dan ook organiseren!

Jan Fransen

Kamerlid Jeroen Dijsselbloem geeft gastcollege

Op vrijdag 18 februari a.s. verzorgt Jeroen Dijsselbloem een gastcollege aan studenten van Fontys. Tijdens het college gaat Jeroen onder meer in op het belang van de verkiezingen van 2 maart.

Gastcollege Jeroen Dijsselbloem

Op vrijdag 18 februari a.s. verzorgt Jeroen Dijsselbloem een gastcollege aan studenten van Fontys. Tijdens het college gaat Jeroen onder meer in op het belang van de verkiezingen van 2 maart.

Brabanders maak je niks wijs

Na 2 eerdere pogingen gedwarsboomd door paarse coalitie onderhandelingen en de griep was op donderdag 30 december 2010 Jeroen Dijsselbloem (PvdA vice-fractievoorzitter Tweede Kamer) bij ons thuis in Westelbeers op bezoek. Jeroen is sinds het Europese verkiezingsdebakel mijn tweede kamer maatje.

Na wat formele plichtplegingen over hoe mooi het hier is en een gesprek met Joep en Jan of de New Kids nu de echte Brabantse cultuur typeren.

Het ging al snel over de profilering van Job Cohen en de PvdA. Job is te zeer geneigd anderen de ruimte te geven. Hij krijgt de tijd niet om het genuanceerde verhaal te houden. Toch gaat het niet alleen over verpakking. Het gaat er om of we als PvdA moeten aansluiten bij de Halseme en Pechtold lijn van een verdere doorzetting van emancipatie en individualisering. Willen we vasthouden aan de juridische hiërarchische lijn van het claimen van rechten waardoor de rechts conservatieve politiek zich kan blijven profileren op het gebied van aanpakken en sanctioneren.

Binnen de PvdA zien we bij mensen als Asscher, Depla, Hamming, De Waal, Samson, Aboutaleb, Dijsselbloem en Marcouch een beweging om het samenleven weer centraal te stellen.

Het gaat er niet om in hoeverre we gelijk hebben maar om hoe we de meerwaarde van nieuwe vormen van samenleven weten uit te dragen. Politiek bedrijven vanuit de gemeenschap is moeilijk maar net nu noodzakelijk. Wat hebben mensen nodig om zich staande te houden en een beetje levensplezier te ervaren. In een wereld waar Wikileaks, globalisering, financiële en morele crisis het gesprek van de dag bepalen. Mensen willen wat geborgenheid, humor, mededogen en zelfspot ervaren. Naast alle hijgerigheid gebeuren er nog zo veel leuke, eenvoudige en onroerende zaken in de wereld om ons heen.

Volgens Jeroen en mij zit de herbronning van de PvdA in het aandacht vragen voor de meerwaarde en kwaliteit van het samenleven. De gedachte was om in gesprek met de boven genoemde geestverwanten hier samen een boek over te schrijven. Maar ja, tegenwoordig in de tijd van individualisering schrijft iedereen zijn eigen boek. Rest ons niet anders dan vanuit de samenleving aan een nieuwe beweging van onderop te werken.

We spreken nog af dat we in principe op 23 februari in de harmoniezaal in Oirschot samen met Job Cohen (?) een politieke avond te organiseren met als thema Een vitaal platteland als baken van rust voor de Brainport!?

Aan de keukentafel

Een stukje voor mijn weblog van Jeroen Dijsselbloem ontvangen:

Afgelopen donderdag was ik bij Raf Daenen. Ze zeggen we dat je aan de politiek geen vrienden overhoudt, maar ik hoop zeer dat dat niet klopt. En dat ik Raf over vele jaren, als ik allang uit de politiek ben, nog regelmatig spreek.
Steeds meer mensenin de PvdA beseffen dat de libertaire nadruk op individualisme tegen zijn grenzen aanzit. En er al te vaak over heen gaat. Denk aan het onbegrensde graaien aan de top, of het ongetemde gedrag tijdens Oudjaar. De oorsprong van deze vormen van "zelfontplooiing" ligt in de jaren zestig toen de beklemmende normen van de gemeenschap werden afgeworpen. Het individu moest de ruimte krijgen. De overheid was nog steeds heel belangrijk voor sociaaldemocraten uit die tijd, maar vooral in het leveren van datgene waar het individu recht op had. En verder wegwezen. Geen plichten. En het individu was natuurlijk ontslagen van zijn horizontale 'verplichtingen' ten opzichte van andere medeburgers.
Veel van onze nutsbedrijven, van ziekenhuizen en scholen tot corporaties, zijn ooit ontstaan vanuit die horizontale betrokkenheid tussen burgers onderling. Maar geleidelijk aan is alles via de overheid gaan lopen. Corporaties dienden niet langer hun bewoners, voorheen lid van de vereniging, maar legden slechts verantwoording af aan de overheid. De oriëntatie ging omhoog en steeds minder naar de mensen waar het toch om begonnen was.
Rechts hekelt de afhankelijkheid van burgers van instituties en de overheid en stelt daar eigen verantwoordelijkheid tegenover. Red uzelf. Ons verhaal is mensen alleen goed en veilig kunnen functioneren in sociale verbanden. De overheid moet zich niet terugtrekken om het individu aan zijn lot over te laten maar om weer ruimte te bieden voor nieuwe gemeenschapsvorming.
Eén voorbeeld: in de Jeugdzorg grijpen we steeds sneller en verder in. "We" zijn in dit verband professionals namens de overheid. We halen kinderen uit hun sociale omgeving, zetten ouders aan de kant. Terwijl veel problemen juist kunnen worden opgelost door de sociale omgeving van het gezin in te schakelen. Pieter Hilhorst, de VARA-Ombudsman, schreef het mooi in de Volkskrant eind december: Links moet inzetten op sociale veerkracht en zelfredzaamheid (zie www.stadinbeweging/wikistad). Klassiek sociaaldemocratisch.
Daarover sprak ik met Raf aan zijn keukentafel. De houtkachel aan, de sneeuw op het veld. Gelijkgezinde geesten. We waren er snel uit.