Posts tonen met het label arbeidsparticipatie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label arbeidsparticipatie. Alle posts tonen

donderdag 26 mei 2011

Stem TEGEN het bestuursakkoord VNG-congres

 Pro- Oisterwijk tegen

FNV Lokaal geeft u zes redenen:
FNV Lokaal vindt de afspraken die in het concept bestuursakkoord zijn gemaakt voor mensen met
een afstand tot de de arbeidsmarkt onvoldoende. Een belangrijk onderdeel van het bestuursakkoord
is de decentralisatie van een aantal taken naar gemeenten zoals de re-integratie van mensen met
een arbeidshandicap. Er komt daartoe een nieuwe wet: de Wet werken naar vermogen. Deze wet
is een samenvoeging van de huidige bijstandswet (WWB), de WIJ, de Wajong en de WSW, en zal
ingrijpende gevolgen hebben voor de betrokken doelgroepen.
Reden 1: De Wet werken naar vermogen is een asociale wet.
Het is asociaal dat mensen met een arbeidshandicap de rekening moeten betalen voor de crisis die
het gevolg is van het falen van de bankensector. Jongeren met een arbeidshandicap zullen in de
toekomst geen uitkering krijgen, terwijl de kans op werk voor hen, met deze maatregelen, totaal
niet toeneemt.
Reden 2: De sociale werkvoorziening gaat dicht.
De Sociale Werkvoorziening, de beste werkgever voor mensen met een arbeidshandicap, gaat zo
goed als op slot.
Het aantal arbeidsplaatsen daalt van bijna 100.000 naar 30.000. Mensen met een arbeidshandicap
die in de toekomst aangewezen zijn op de Sociale Werkvoorziening zullen lang op een werkplek
moeten wachten.
Reden 3: Met minder geld, kun je niet meer doen.
Gemeenten krijgen niet voldoende geld van het Rijk om het afgesproken cao-loon aan WSW’ers te
betalen. Dat is onacceptabel, want gemeenten kunnen niet onder het cao-loon uitkomen. Uiteindelijk
zal de partij die als werkgever optreedt het proberen te verhalen op de loonkosten van WSW’ers via
de cao onderhandelingen. Want van een kale kip kun je niet plukken.
Reden 4: Werken met behoud van uitkering.
Mensen met een bijstandsuitkering, al dan niet met een handicap, moeten verplicht gaan werken,
terwijl er geen normaal loon tegenover staat. Dit betekent een verschuiving en een verdringing op
de arbeidsmarkt. Steeds meer gewoon werk verdwijnt, het wettelijk minimumloon (WML) wordt niet
langer gerespecteerd en de arbeidsvoorwaarden worden omzeild.
Reden 5: Thuiswonende gehandicapte raakt weer afhankelijk.
De voorgenomen aanscherping van de WWB gaat uit van een huishoudinkomen. En het gevolg hiervan
is dat jongeren met een arbeidshandicap weer afhankelijk worden van hun ouders of van hun
werkende partner.
Reden 6: Schijn beleidsvrijheid.
De grote beleidsvrijheid waar het akkoord over spreekt, is een schijnvrijheid.
Het Rijk legt een verplicht armoedebeleid op met de norm van 110% WML. Wat heb je echter aan
beleidsvrijheid als het gehele risico, zonder voldoende budget op het bordje van gemeenten komt
te liggen?

dinsdag 25 januari 2011

Samenwerking aan samenleving

Tien jaar terug was de Provincie heel actief op het terrein van de ouderenparticipatie. We noemden het Vitaal Grijs. Er werd een omslag gemaakt van ouderen als object van zorg naar ouderdom als de oogst van een rijk leven.

Onder de inspirerende leiding van Lambert van Nistelrooy waren we bezig met bijvoorbeeld een hangplek voor jong en oud, waarbij ouderen in gesprek gingen met hangjongeren.

Nu dreigt de aandacht van de Provincie voor doelgroepen buiten beeld te raken. Toch vind ik het meer dan ooit wenselijk dat gemeenteoverstijgend en tevens herkenbaar aandacht wordt besteed aan jeugd- en ouderenparticipatie die breder is dan het zorgelijk individualistisch perspectief.

Is er voor jongeren nog wel ruimte om samen te experimenteren en jong te zijn? Iets soortgelijks geldt voor ouderen. Veel ouderen zijn actief in het vrijwilligerswerk, en ouderen zijn daarmee het cement van de samenleving. De babyboomers komen er aan, een eigengereide groep die graag zelf de regie over zijn leven houdt.

Ondertussen is de maatschappelijke realiteit zo dat werkgevers de in hun ogen dure oudere werknemer als het wat minder gaat het liefst laat afvloeien. Economie en arbeidsparticipatie is een provinciaal thema, maar het moet wel worden opgepakt. Probleem is dat er flink wordt beknibbeld op ondersteuningsorganisaties. Een conflict tussen de KBO Den Bosch en de Unie KBO sleept al veel te lang aan. Ook heb ik mijn bedenkingen bij de marktgerichte insteek waar ondersteuningsorganisaties toe aangezet worden.

Er ligt op het terrein van vergrijzing, ontgroening en arbeidsparticipatie een gezamenlijke uitdaging. We hoeven het dan geen doelgroepenbeleid te noemen. Maar aandacht besteden aan samenleven, werken en ontspannen van jong en oud behoeft ondersteuning van een marktgerichte samenleving om zichtbaar te maken waar het echt om gaat: een zinvol bestaan voor iedereen.