Paniek in de polder

Wat is er loos met het vanouds zo tolerante paradijs dat Nederland heet? Sinds een aantal jaren lijkt de 'clash of cultures' ook bij ons harde realiteit te zijn geworden. Was het multiculturele Hof van Eden enkel een luchtbel die met de zegetocht van de PVV luidruchtig is doorgeprikt?

In een reeks prikkelende beschouwingen over fortuynistische paradoxen, schaatsende moslima's, tragikomische heldinnen, wedergeboren verlichters en islamofobe populisten fileert Jos de Mul messcherp en met de nodige humor de wederwaardigheden van de vaderlandse politiek in het laatste decennium. Hij biedt een grondige analyse van de breed gevoelde onvrede met de 'interpassiviteit' van de parlementaire democratie en gaat in op de vraag of de victorie van Geert en de zijnen blijvende gevolgen zal hebben voor het Nederlandse politieke polderlandschap. Intrigerend is daarbij zijn pleidooi voor een seculier-polytheïstische staatspolitiek ('polytiek') die uitzicht biedt op een aanmerkelijk vrolijkere democratie.Een boek waarbij zowel rechts als links Nederland zich de vingers kan aflikken.

Het multiculturele drama en integratieproblemen

De op eer, hiërarchie en traditie georiënteerde migrantencultuur botst steeds vaker met de vrije waarden van de Nederlandse samenleving. We hebben 40 jaar lang de fricties tussen allochtonen en autochtonen laten passeren. We hebben politie, huisartsen, leraren, verplegers, conducteurs en wegenwachters aan hun lot overgelaten en hen laten aanmodderen. De onmacht of onwil tot aanpassing, de blijvende oriëntatie op het land van herkomst en de problematische positie van de vrouw werden door de Nederlandse samenleving niet gecorrigeerd. Dat kwam omdat in de periode van binnenkomst van allochtonen de individualisering opkwam, en iedereen moest kunnen leven zoals hij of zij wil.

Maar wie een vreemd land binnenkomt mag niet straffeloos een buitenproportioneel beroep doen op uitkeringen, zich schuldig maken aan criminaliteit, of sympathiseren met radicale moslimterroristen. Daarom is een tegengeluid nodig voor de kleine groep extremisten en raddraaiers. Ook wordt een antwoord gevraagd op falend burgerschap, ouderschap of werknemerschap, op opvoedingsproblemen, verwaarlozing, armoede, werkloosheid, mishandeling van vrouwen en kinderen. Integratie betekent je aan de regels en algemeen Nederlandse normen houden, geen nodeloze overlast veroorzaken, kinderen goed opvoeden, werken voor je brood, Nederlands leren, geen strafbare feiten plegen en meedoen met de samenleving.

Boodschap aan de socialisten en de PvdA-ers in het bijzonder

Als socialisten en PvdA-ers hebben we gefaald om gewone mensen bij grote veranderingen in onze samenleving het gevoel van rechtvaardigheid te geven en het gevoel dat men van ons als brede volkspartij op aan kan. De PvdA moet een belangrijke identiteits en verbindende schakelpartij zijn. Een partij die de brug slaat tussen elite en zwakke groepen. Een partij die bij integratieproblemen haar kop niet in het zand steekt.

Onze gewetensvragen zijn dan ook: 

• Kan een brede sociaal democratische partij het zich veroorloven om exclusief aan de kant van de elite te gaan staan.
• En hoe zijn we zo ver kunnen afdwalen van onze volkse roots.