Dromen over wat voorbij is of actief vormgeven aan onze toekomst

Wat jammer, de Bieb gaat dicht.

Toch niet onbegrijpelijk, want soms waren er maar 10 bezoekers per opening. Het uitlenen van boeken kost bijna al meer dan wanneer je deze zou kopen en schenken. Is het nu tijd voor actie? Of hadden we eerder creatief na moeten denken over wat wel mogelijk is. Wat is er dan wel mogelijk, zult u zich afvragen? Welnu, in de moderne samenleving biedt een combinatie van nieuwe communicatietechnologie en oeroud vrijwilligerswerk mogelijkheden om te voldoen aan de informatiebehoefte of om te voorzien in het leesgenot van een boek. Gedacht kan worden aan een bibliotheek op de computer waar je doorheen kunt bladeren. Dit kan dan worden gekoppeld aan alle moderne multimedia en aan een dienst zoals vrijwillige boekbezorgers voor degene die nog een boek willen lezen, maar zelf niet in staat zijn om het op te halen. In alle kernen een afhaalloket kunnen inrichten, gecombineerd met een Dorpsplein/kerk Oostelbeers, de Vestakker of den Deel/kerk Spoordonk.

Niet alleen de bibliotheek stopt, ook de Rabobank wil haar kantoor sluiten in de Beerzen.  De kernen Oostelbeers en Spoordonk zijn al jaren aan het worstelen met de invulling van een multifunctionele accommodatie.

Als we niets doen en alleen maar stilstaan bij hoe het was, dan leidt dit enkel tot verlies ervaringen. Terwijl slimme combinaties , sociaal en creatief ondernemerschap en een actieve gemeenschap een nieuwe toekomst kunnen inluiden.

Ook bij de decentralisatie van WMO, CJG en de participatiewet moeten slimme aanpakken worden bedacht om het versleten gebouw van welzijn en zorg te vervangen. Zo niet raken we verstrikt in verouderde structuren met een lappendeken van functionele eilandjes, die we middels allerlei dure lapmiddelen, netwerken en coördinatiesystemen proberen samen te brengen. Dan klopt het dat 40% van de dienstverlening wordt verprutst aan niet effectieve activiteiten, ofwel oeverloos overleg.
Met creativiteit en sociaal ondernemerschap zouden we als we alle middelen op één hoop gooien (+/- 4 milj) één multifunctioneel Oirschots buurt en jeugdzorg en welzijnsorganisatie  kunnen maken. Vanuit deze basis wordt dan vorm gegeven aan verzorging, verpleging, maatschappelijke ondersteuning en participatie. De huisvestingsmogelijkheden van een dergelijke organisatie liggen voor het oprapen.  In Oirschot en Middelbeers zouden de bibliotheekgebouwen hier uitermate geschikt voor zijn. In Oostelbeers kun je denken aan een nieuw Dorpsplein/Kerk, en in Spoordonk een nieuwe Deel/Kerk.
Waar het om gaat is dat we het oude durven los te laten, wanneer het niet meer functioneert. We moeten het lef hebben om een nieuwe functie en vorm te lanceren, gebruik makend van  de verrassende combinatie van mensen en nieuwe technologische en mediamogelijkheden.
Van nostalgie naar pragmatiek en voortvarend samen zaken aanpakken,
groeten Raf

Kanteling en Maatschappelijke activering

Visie en concretisatie kanteling en overheidsparticipatie

• De Wmo als wettelijk fundament.

De Wet maatschappelijke ondersteuning heeft de bedoeling dat iedereen in de samenleving zoveel mogelijk meedoet en zelfstandig kan blijven functioneren, eventueel met hulp op maat voor mensen die problemen hebben om zich te handhaven. De Wmo is een landelijke kaderwet die wordt uitgevoerd en nader ingevuld door de gemeenten. Daardoor ontstaat een gedifferentieerd beeld: in de ene gemeente kan men meer of andere ondersteuning krijgen dan in de andere. In veel gemeenten is de overgang van AWBZ naar Wmo gepaard gegaan met forse bezuinigingen. Het gevolg is dat er kritiek komt vanuit individuen en cliëntgroepen, omdat er ongelijkheid tussen gemeenten ontstaat. De landelijke politiek kan op deze signalen reageren door te vragen om nadere invulling van de kaderwet met specifieke regelingen.

• Wat gemeenten moeten doen

De rijksoverheid legt meer taken en verantwoordelijkheden bij de lagere overheden. Maar als er signalen van ongenoegen uit de burgerij komen, worden er al snel weer beperkingen aan provincies en gemeenten opgelegd door allerlei zaken rond de uitvoering te gaan regelen. Toch zou de landelijke overheid de lagere overheden de ruimte moeten bieden om juist voor de uitvoering van regelingen die dicht bij de burger staan gerichte keuzes te maken. Dat geldt zeker ook voor de uitvoering van grote delen van de Wmo. Gemeenten kennen niet alleen het beste de specifieke samenlevingskenmerken van hun inwoners, maar kunnen ook het meest gericht interventies plegen als dat nodig is.
Bovendien hebben gemeenten ook het meeste baat bij de opbrengsten van interventies, omdat goede maatregelen de positieve krachten van het samenleven in de kleine wereld versterken.
Als er signalen komen dat de uitvoering in de ene gemeente anders verloopt dan in de andere, dan moet daar niet onmiddellijk allergisch op worden gereageerd door landelijk richtlijnen op te leggen. Bij elke verandering treden immers aanloopproblemen op en er is altijd weerstand vanuit personen die met verandering worden geconfronteerd.
Zo blijkt uit onderzoek van Movisie dat de uitvoering van de Wmo aanvankelijk met scepsis is begroet, en een onvoldoende als waardering kreeg zowel van professionals als van cliënten. Inmiddels is het merendeel van de professionele organisaties actief aan de slag met uitvoering van de Wmo. Er wordt efficiënter en meer gemeenschappelijk gewerkt dan enkele jaren geleden. Professionele organisaties zijn zich meer op burgers gaan richten, in hun rol als klant of cliënt, als deelnemer aan activiteiten of als lid van een doelgroep van de organisatie. De samenwerking met burgerverbanden blijft nog achter.
De professionele organisaties en organisaties van burgers zijn positief over hun relatie met de gemeente. Ze voelen zich gehoord en hebben het gevoel dat ze een bijdrage kunnen leveren aan de formulering van beleid, al vinden ze dat ze in eerdere fasen van het beleidsproces betrokken zouden moeten worden dan nu veelal gebeurt.
Door de ervaringen met de Wmo wordt de uitvoering nu gewaardeerd met een voldoende. Uit deze evaluatie blijkt dat er tijd nodig is om een ingrijpende vernieuwing op een goede wijze in te voeren. Er moet worden geleerd en geëxperimenteerd om het goede evenwicht te vinden in de nieuwe structuur.
Dat betekent dat er coördinatie plaats moet vinden tussen verschillende overheidslagen, om af te spreken wat op verschillende niveaus het best kan worden gedaan. Voor het opzetten van specialistische hulp is vaak bovengemeentelijke organisatie vereist, maar voor het activeren en betrekken van burgers kunnen gemeentelijke voorzieningen uitstekend voldoen. Binnen gemeenten moet een goede aanpak hiervoor vaak nog worden opgezet en ingevuld.

• Kerntaken van gemeenten

Op gemeentelijk niveau worden de haarvaten van het samenleven gevoed. In gemeenten zijn er mogelijkheden en kansen die kunnen worden benut om de burgers een prettig en zinvol bestaan te bieden. Dat betreft basisbehoeften zoals wonen, gezondheid, veiligheid, basisvoeding, maar ook behoeften zoals leren, cultuur, verstrooiing, enzovoort. Er zijn ook bedreigingen zoals sociale uitsluiting, armoede, werkeloosheid, vergrijzing, extremisme, vervuiling, discriminatie, enz.
De vraag is waar gemeenten op inzetten om de kansen te vergroten en de mogelijke bedreigingen af te wenden. Daarvoor kan worden teruggegrepen op enkele belangrijke principes:
-  activiteiten moeten op het juiste niveau worden georganiseerd en uitgevoerd, om ze efficient en effectief te laten verlopen en te zorgen voor voldoende draagvlak. Zo zijn er buurtgerichte activiteiten, zoals straatfeesten, wijkgerichte activiteiten zoals zuigelingenzorg of basisscholing, gemeentebrede activiteiten zoals vuilophaal, ruimtelijke planning, handhaving of sportvoorzieningen en bovengemeentelijke activiteiten zoals instituten voor psychiatrische patienten, ziekenhuizen, hogescholen of gevangenissen.
-  er moet samenhang zijn tussen besluitvorming, planning, uitvoering, evaluatie en herziening van beleid.
-  inzetten op voorkomen van bedreigingen is productiever dan achteraf corrigeren en bijsturen.
-  er moet zoveel mogelijk gebruik worden gemaakt van de eigen kracht van burgers en burgergroepen. Daartoe moet er eerlijke en open communicatie tussen politiek, ambtenarij en burgers plaatsvinden. Duidelijk moet ook zijn waar mensen kunnen worden geactiveerd om de regie over het eigen leven in de hand te houden.
-  er moet gestuurd worden op inhoudelijke kracht, kennis en expertise, en nodige procedure-afspraken moeten daaruit worden afgeleid, en niet omgekeerd.
-  het is essentieel om voeling te houden met de mensen om wie het gaat. Verschillende vormen van partiicpatie en onderzoek kunnen daarvoor handvatten bieden.
-  indien nodig wordt er consequent en duidelijk gehandhaafd. Dit kan worden gezien als de sluitpost van het beleid.

• Hoe gemeenten hun inzet voor samenleven het best kunnen regelen 

Vaak hebben gemeenten de neiging om activiteiten of voorzieningen voor burgers zelf te regelen, en daarvoor allerlei procedures in gang te zetten. Zo kan de behoefte aan speelgelegenheid in een buurt ter sprake komen. Veel gemeentes onderzoeken dan eerst wat er moet komen, en waar dat moet komen, en vervolgens wordt er een uitvoeringsplan of realisatieplan ontwikkeld met analyse van behoeften en mogelijkheden en voorzien van ontwerptekeningen. Als het goed is wordt in elke fase overleg gepleegd met een vertegenwoordiging uit de buurt. De laatste stap is het laten uitvoeren van het ontwerp. Dit alles kost veel tijd en geld.
Het kan ook anders: de burgers zelf kunnen plannen indienen, en in veel gevallen met geringe financiële ondersteuning ook uitvoeren. In dat geval snijdt het mes aan twee kanten: er is draagvlak en het is een stuk sneller en goedkoper.
Van de gemeente eist dit een andere opstelling naar de burgers. Minder ambtelijk en meer ondersteunend vanuit inhoudelijke expertise. Gemeentelijke ambtenaren moeten dan vanuit een ander belang en een andere invalshoek werken. Dat vraagt in veel gevallen om een nieuw bestuurlijk paradigma: niet langer van boven naar beneden besturen, maar in samenspraak. Gemeenteambtenaren moeten daartoe worden omgeschoold en de politiek moet dit ondersteunen. Er zijn overigens goede cursussen en trainingen voor gemeentelijke medewerkers om vanuit een andere invalshoek naar mogelijkheden en behoeften van burgers te kijken, andere verantwoordelijkheden te nemen en op een andere wijze te communiceren.

• Aanpak van overheid en burger participatie

Toekomst creeeren
o   Bewust worden (inzicht)
o   Perspectief ontwikkelen (ambitie)
o   Zelfvertrouwen opbouwen (trots)
o   Verbinding maken (aandacht)
o   Verantwoordelijkheid nemen (daadkracht)
o   Werkend maken  (resultaat / plezier)

Willy, Willem, Frans, Raf

Als je bij een actieve en positieve club wilt horen

Stelling: 3 miljoen besteden van de verkoop van het woningbedrijf aan onderhoud wegen is een goede keus

Geen woorden maar daden

Als PvdA zijn we meer dan ooit gedreven ons in te zetten voor een gezonde en actieve gemeenschap. Ook al nemen we niet deel aan de coalitie en het College van B&W, we staan niet zeurend aan de kant  maar nemen met visie en goede initiatieven het heft in handen.
Net als de andere partijen zijn we ons aan het voorbereiden op de verkiezingen. Als je bij een actieve en positieve club wilt horen is nu het moment om dit aan ons kenbaar te maken. Over 9 maanden is het zo ver.
In de raadsvergadering van 28 mei zal er eindelijk een krediet vrijgemaakt worden voor een veilig fietspad langs de Beerseweg, zodat de Beerse jeugd veiliger naar school kan gaan.
Het Regionaal Samenwerkingsverband Eindhoven (SRE), krijgt een andere opzet. Wij snappen niet dat het Oirschotse College ingestemd heeft met het schrappen van milieu en welzijnsactiviteiten uit het samenwerkingsprogramma. Zeker met de grote decentralisaties in het verschiet (Jeugdzorg, WMO, en Participatie) zou de Brainport regio in het kader van sociale duurzaamheid hier het voortouw in moeten nemen. Als PvdA zullen we een motie indienen om deze, in onze ogen foutieve keuze, hopelijk te kunnen herstellen.
Verder wil het College 3 miljoen uit de pot van de fysieke en sociale leefbaarheidsreserves graaien, lees reserves verkoop Woningbedrijf. Voor de PvdA is het nog enigszins acceptabel om 1miljoen achterstallig onderhoud van de wegen hieruit te financieren.
Deze coalitie en het College zijn al 3 jaar bezig orde op zaken te stellen en de tering naar de nering te zetten, niet dus. Intussen is de pot van het Woningbedrijf al voor de helft opgesoupeerd, maar de financiën en de organisatie zijn nog steeds niet op orde en afgeslankt. Wij als PvdA hebben veel moeite met het verstrekken van een extra krediet van 1 miljoen om de organisatie alsnog op orde te brengen. Als PvdA willen we eventueel ½ miljoen ter beschikking te stellen om de organisatie een kanteling naar de gemeenschap te laten maken. Burgers kunnen veel zelf doen, waardoor er echt bezuinigd word, maar dan moet de gemeentelijke organisatie echt geïnteresseerd zijn in de samenleving en haar activiteiten ondersteunen en stimuleren. Wij zien dit niet terug in het voorstel. Laat staan dat er dan iets van terecht komt.
Kortom er staan weer boeiende zaken te gebeuren die en uw portemonnee en het prettig samenleven beïnvloeden. Stop het zonder visie gaten dichten met de middelen die bedoeld zijn voor maatschappelijke voorzieningen. Wij als PvdA willen investeren in de samenleving, de gemeentelijke organisatie en  het besteden van de middelen moet hierop afgestemd zijn.
Onze fractievergadering vind plaats op 23 mei 2013 vanaf 20.00 uur in de Ramblaz aan de Barcelona. Denk en doe met ons mee. Je bent van harte welkom, hoe meer zielen hoe meer vreugd.
Namens PvdA Oirschot de Beerzen,
Raf Daenen 06-46298931

De Decentralisaties de Baas

Wet Maatschappelijke Ondersteuning, Jeugd Zorg, Participatie Wet

Gemeenten spelen de komende jaren een cruciale rol bij de drie decentralisaties. Daarnaast  heeft de gemeente een opgave in het ombuigen van de bedreigingen die de crisis met zich meebrengt, naar kansen voor kwetsbare burgers en voor de samenleving als geheel. Dit vraagt om een stevige regie van gemeenten.

Droombeeld of werkelijkheid

Oirschot investeert al een aantal jaren in een lokale en integrale aanpak van kwetsbare burgers. We investeren in vroegtijdige ondersteuning van burgers op wijk- en dorpsniveau door middel van samenwerking met lokale organisaties, cliëntvertegenwoordigers, woningcorporatie, lokale ondernemers en particuliere initiatieven. Ook realiseren we projecten waarbij burgers zich actief inzetten in hun eigen woonomgeving. We vorderen in onze aanpak en boeken langzaam maar zeker resultaten in het verbinden van de sociale vraagstukken samen met professionals en vrijwilligers. Zo blijft Oirschot een bloeiende en dynamische gemeenschap waarin veel burgers een actieve rol hebben.

Landelijke maatregelen en de effecten voor onze gemeente

Het participatiebudget en de algemene uitkering staan onder druk. De Werkdeel- en Educatiebudgetten zijn meer dan gehalveerd in enkele jaren tijd. We moeten de instroom en het voorzieningenniveau drastisch beperken, terwijl het aantal aanvragen (werkzoekenden, schulden, huishoudens met problemen) toeneemt en naar verwachting de komende jaren zal blijven groeien. De invoering van de Participatiewet gaat eveneens gepaard met fikse kortingen. Het toekomstperspectief is niet rooskleurig. Naast bezuinigingen belemmeren onnodige regels het maatschappelijk ondernemerschap van gemeenten en organisaties. Budgetten en overheidshandelen zijn aan zoveel (aanbestedings)regels gebonden dat we worstelen om maatschappelijke projecten succesvol te organiseren en de uitvoering duurzaam in te richten met lokaal verankerde organisaties.
Het effect van de opeenstapeling van rechtmatigheidsregels en verantwoordingseisen is dat we onze beschikbare tijd en energie (=geld) moeten investeren in verdiepen, voorbereiden, afstemmen, toetsen, bijstellen, verantwoorden van contracten, maatschappelijke projecten en initiatieven. We kunnen op ieder moment verrast worden met informatie die onze plannen blokkeert omdat er weer nieuwe regels zijn die de voortgang verhinderen. De risico’s zijn vaak te groot om dan toch door te zetten. Ondernemerschap en creativiteit ontwikkelen (en de risico’s nemen die daarbij horen) is haast een onmogelijke opgave, terwijl we die competenties juist nodig hebben om –ondanks de crisis- te werken aan participatie en zelfredzaamheid van onze meest kwetsbare inwoners.
Samenvattend : Het effect van langdurige bezuinigingen is dat we de kwetsbare burgers onvoldoende perspectief bieden op een zelfstandige bestaanszekerheid. We kunnen de schade beperken door nu te investeren in deze doelgroep. Doen we dat niet, dan betalen we op de lange termijn het gelag.

Wilt je met ons meepraten dan ben je welkom op onze fractievergadering op donderdag 18 april om 20u in de Kemphaan te Middelbeers, Mea de laat, fractiespecialiste decentralisaties PvdA Oirschot

Sociaal gezicht van Brainport

    

OPINIE -

Ondanks alle mooie woorden van onze bestuurders – 'Brainport, de Europese topregio waar het goed wonen, werken en recreëren is' – worden we als lokale politiek geconfronteerd met een persbericht waarin met geen woord gerept wordt over het sociaal beleid in de regio. Dat moet maar in subregionaal verband opgepakt worden. Als lokale politicus vraag ik me af hoe dit besluit tot stand gekomen is?
Net nu er in het kader van de grote decentralisaties behoefte is aan regionale afstemming van welzijn, arbeid, jeugd en zorg (WMO, CJG en Participatiewet) laten onze bestuurders het na om de onderlinge afstemming op het sociale domein binnen het Samenwerkingsverband Regio Eindhoven (SRE) goed en blijvend te regelen. Maatschappelijke opvang, GGZ, verslavingszorg, specialistische jeugdzorg en voorzieningen voor mensen met een beperking, het zijn allemaal voorzieningen die minstens regionaal geregeld moeten worden. Waarschijnlijk nog belangrijker is het om de arbeidsparticipatie goed te verankeren. Brainport, de kennisregio waar arbeid de motor van de economie is, verzuimt om een platform in stand te houden op basis waarvan we met elkaar kunnen nadenken over een optimale afstemming van vraag en aanbod, gegeven een nieuwe landelijke sociale agenda. Hoe anders was dit vier jaar geleden met onze regionale maar ook landelijke voortrekkers op het gebied van sociaal beleid – Mittendorf, Bisschops en Don. De kwaliteit van een innovatieve samenleving is recht evenredig met de kwaliteit van haar sociale infrastructuur. Er is een wereld te winnen. Het is nog niet te laat om deze weeffout te herstellen, dus bij deze nodig ik alle bestuurders met lef en een sociaal hart uit om deze blunder voor mens en samenleving te herstellen. Zodat we onze brains gevoed weten door een sociale regio waar we trots zijn op hoe er samengewerkt wordt aan samenleven.
Raf Daenen fractievoorzitter PvdA Oirschot

Plasterk het moest niet mogelijk zijn!

 Over fatsoen, decentralisatie en de opschalingsmanie, Leren ze het in den Haag nooit
 

Afgelopen week was er in den Haag een grote politieke meerderheid voorstander voor het weer opsplitsen van 2 mega scholen in Rotterdam. Mijn gedachte, eindelijk gebruiken ze hun verstand daar eens in den Haag.
Als we iets hadden moeten leren van problemen met ambities van bestuurders in zorg (investeerders azen op ziekenhuizen in problemen), onderwijs (In-Holland, Amarantis), Woningcorporaties (Vestia, laurentius) en  gemeenten (grondbedrijf Rotterdam e.a) is, dat grootschaligheid leid tot grootheidswaanzin en vervreemding van de dage.llijkse werkelijkheid.
Steeds weer of nog steeds hoor ik dezelfde niet onderbouwde retoriek over efficiëntie en slagkracht als het gaat om opschaling gemeenten. Ik daag D66 uit om referenda op lokaal niveau te organiseren over wat burgers vinden over het opschalen van gemeenten. Maar ook mijn eigen PvdA (Pans) en VVD (Jorritsma) zijn de ambities van bestuurders belangrijker dan de werkelijkheid van burgers.
In der tijd als wethouder heb ik me binnen de VNG hard gemaakt voor eerlijke vergelijking over de kwaliteit en tevredenheid van de dienstverlening binnen kleine en grote gemeenten.
Onze insteek is nog steeds bescheiden in de zin dat we grote steden niet willen dwingen zich op te splitsen in kernen van 20.000 inwoners waar samenwerken aan samenleven voor op staat. Als de Landelijke overheid echt vorm wil geven aan de ambitie van de WMO, CJG en arbeidsparticipatie dan is het organiseren van kleinschalige betrokkenheid van onderop het devies.
In ons artikel de kracht van de kleine gemeenten pleiten we voor de brainport regio voor een creatieve ontmoeting en samenwerking tussen stad en platteland op basis van waardering voor elkaars bijzondere kwaliteiten. Laatst vroeg ik aan een directeur van de Rabobank wat moet ik doen om aantrekkelijk te zijn, haar antwoord was geloven en uitdragen van je eigen kwaliteiten.
Op de een of andere manier zijn er steeds weer krachten die de maatschappelijke werkelijheid in de wind slaan, bliujven bestuurlijke ambities de pan uit rijzen, met als gevolg vervreemding en verbittering van de verweesden in de samenleving.
Marcel Wintels had het lef het bestuurlijk wangedrogt Amarantis te splitsen. ASML en Van Der Leegte boeken succesmet het concept van het organiseren in kleine zelfstandige eenheden verankerd in de gemeenschap. De PvdA boekte 8 jaar geleden een groot succes in de kempen op basis van een voor de burger herkenbaar kleine kernen beleid. Net zo goed als de succesvolle  tandem Samson/Spekman dreef op het herstellen van het contact met de maatschappelijke basis.
Kortom, wij geloven in de positieve krachten in de gemeenschap “van beheersen naar faciliteren en voorleven” dit kan alleen door aansluiting te vinden met de maatschappelijke basis. Weg met vervreemdende bestuurlijke ambitie en graaien, dit schaad het vertrouwen van de gemeenschap en is contra productief. Wij willen graag op basis van inhoudelijke argumenten de discussie aangaan over het schaalvolume van (gemeentelijke)organisaties, met als uitgangspunten menselijke betrokkenheid en efficiënt bestuur
http://rafdaenen.blogspot.nl/2012/11/decentralisaties.html
Raf Daenen en Willem Vermeulen

Decentralisaties

Burgers zullen massaal gaan klagen

binnenlandsbestuur 23/11/2012

Decentralisatie, oorspronkelijk bedoeld om overheidstaken op het juiste niveau uit te laten voeren is zo langzamerhand de toverformule geworden om bezuinigingen van de nationale overheid af te wentelen op de decentrale overheden. Als decentralisatie tot ongelijkheid in verschillende regio’s of gemeenten leidt, dan schieten we het doel voorbij, want:
Jongeren in Leeuwarden of Westelbeers hebben recht op dezelfde ondersteuning en zorg.
Ouderen in Oirschot hebben recht op dezelfde voorzieningen als ouderen in Vaals.
Te ver doorgeschoten decentralisatie is de verkeerde strategie voor een belangrijke uitdaging. Die uitdaging is dat we burgers willen stimuleren om verantwoordelijkheid te nemen voor het samenleven dat binnen hun reikwijdte ligt.
Privatisering en concurrentie in de publieke sector is daarom niet de oplossing. Natuurlijk moet het stimuleren van zelforganisatie en het nemen van verantwoordelijkheid voor je omgeving dicht bij huis plaatsvinden. Maar wat constateren we? Bij de huidige wijze van decentralisatie komt de uitvoering nog verder van de burger af  te staan, want het resulteert in een opschaling en meer afstandelijkheid van UWV’s, ISD’s, jeugdzorg, enz.
Het succes van decentralisatie is afhankelijk van het samenspel tussen Rijk en gemeenten. Bij algemene beleidsdoelen, het stellen van kaders, en de belangrijkste sturingsmechanismen waaronder financiering, ligt de bal bij de landelijke overheid. De lokale organisatie en uitvoering komt voor rekening van de provincies en gemeenten.
Als alle voorzieningen op gemeenteniveau geregeld gaan worden dan leidt dit onvermijdelijk tot een grote diversiteit aan producten, kwaliteiten en procedures voor verstrekking. Dit blijft natuurlijk niet onopgemerkt, want burgers vernemen dat in de ene gemeente meer of andere voorzieningen mogelijk zijn dan in de andere gemeente. De media spelen hier graag op in, om aan te geven dat het systeem discriminerend werkt, en dat bepaalt de beeldvorming. Burgers zullen massaal gaan klagen als ze merken dat in de ene gemeente een betere voorziening tegen een lagere prijs wordt geleverd dan in de andere. Dergelijke signalen worden opgepikt door landelijke politici, die zich niet onbetuigd willen laten. In Kamerdebatten worden de decentrale overheden gelaakt, en om te laten zien dat men spierballen heeft, worden strikte uitvoeringsregels opgesteld en wordt meer controle geëist. De bureaucratische klaagsamenleving draait op volle toeren, zonder dat het probleem wezenlijk is aangepakt.
Hoe het anders en beter kan
De uitvoering van veel regelingen kan worden gedelegeerd. Landelijk moeten kaders voor verstrekking worden gesteld en in middelen worden voorzien. Ook moet nationaal worden geïnvesteerd in professionalisering die gericht is op zelforganisatie en het nemen van verantwoordelijkheid door burgers. De regionale en lokale overheden regisseren en controleren de uitvoering. Goed opgeleide professionals zorgen voor deskundige uitvoering dicht bij de burger. Verder moet duidelijk worden gemaakt wat de burger van de overheid kan verwachten en wat er van hem wordt gevraagd. Dan weet de burger waar hij aan toe is om in verantwoordelijkheid en zelforganisatie het goede voor elkaar te doen en daaraan zin te ontlenen.
Er worden geen oneigenlijke behoeftes geschapen en onnodige opschaling blijft achterwege.  Er kan gewerkt worden in kleine, weinig bureaucratische organisaties, die dienstbaarheid aan de samenleving als kernwaarde uitdragen.
Alles overziend zijn er twee grote uitdagingen. Een ligt bij de landelijke overheid die haar verantwoordelijkheid moet nemen voor de grote wereld en die op eerlijke wijze middelen en diensten moet verdelen en controleren. De andere uitdaging ligt bij de samenlevende burger die zijn verantwoordelijkheid voor de kleine wereld neemt of terugkrijgt. Met als verbindende factor de maatschappelijke professional die tot goed samenleven stimuleert en bij haperingen het juiste zetje weet te geven.

 

Raf Daenen en Willem Vermeulen, auteurs  van het boek “Perspectief op een maatschappij in crisis”.

 

'Goed subsidiebeleid is

beste invulling Wmo'
 

Als je wilt dat mensen meedoen aan de maatschappij, dan moet je hen uitdagen, vindt Raf Daenen. 'Gemeenten moeten verenigingen subsidiëren en daar de verplichting aan koppelen dat ze maatschappelijke participatie bevorderen.'

door Stan Verhaag

Raf Daenen is docent Sociale Studies aan de Fontys Hogeschool. Voorheen was hij afdelingshoofd van een tbs-kliniek in Eindhoven en wethouder Sociale Zaken namens de PvdA in Oirschot. Nu is hij er fractievoorzitter. Samen met Willem Vermeulen schreef hij in 2011 het boek 'Perspectief op een maatschappij in crisis'.

Is er ook qua Wmo sprake van een crisis?
Raf Daenen: 'Er is sprake van een spagaat. De Wmo wil dat mensen meedoen. Dus moet je mensen prikkels geven zodat zij hun sociale verantwoordelijkheid nemen. Maar de werkelijkheid richt zich uitsluitend op bezuinigingen en bureaucratie. We kunnen niet blijven geloven in de Wmo als we de markt in zorg en welzijn niet durven beteugelen. Natuurlijk is hulp, begeleiding en behandeling nodig voor de overspannen buurman, het zieke buurjongetje of de zoekende jongere. Maar het uitgangspunt moet zijn: het gesprek over een gezond makende samenleving.'
Wat is een 'gezond makende samenleving'?
'Een samenleving waarin burgers geen claimgedrag meer vertonen. Nu doen ze dat wel, omdat de manier waarop wij onze voorzieningen hebben georganiseerd hen daartoe uitnodigt.'
Daar gaat Welzijn Nieuwe Stijl toch een einde aan maken?
'Dat is inderdaad een poging om weg te komen van de claimcultuur. Die poging slaagt op uitvoeringsniveau redelijk. Maar wil je mensen met een vlekje echt laten meedoen, dan moet je hen ruimte geven. Want als ze meedoen, vertonen ze veel minder claimgedrag. Ik ken een man die fantastisch kan notuleren. Maar als hij begint te praten, dan gaat hij van alles claimen. Laat je hem links liggen, dan gaat hij op zijn strepen staan, spant hij zelfs juridische procedures aan. Benut je zijn kwaliteiten, heb je er geen omkijken naar. De kunst is deze mensen op bestuurlijk-gemeentelijk niveau positief te benaderen. Daar hebben gemeenten helaas moeite mee. Zij willen eerst en vooral controle houden op hun middelen: "Moet iemand een rollator of een scootmobiel?" Gemeenten zijn nog te weinig in staat twee stappen vooruit te denken. Maar zin, betekenis en welbevinden bevorder je alleen als je zorgt dat mensen andere mensen ontmoeten en uitdagingen krijgen. Dan zeuren en claimen ze niet meer.'
Hoe doe je dat als gemeente, mensen positief benaderen?
'De beste invulling van de Wmo is een goed subsidiebeleid. Gemeenten zouden verenigingen moeten subsidiëren en daar de verplichting aan koppelen dat ze maatschappelijke participatie bevorderen. De KBO (ouderenbond, red.) hier in Oirschot krijgt bijvoorbeeld voor elke oudere vijf euro van de gemeente. In ruil moeten ze een sociaal netwerk opbouwen en ook mensen die ziek zijn ondersteunen, niet laten vereenzamen, betrekken bij hun activiteiten. Dat is een mooi instrument zonder bureaucratie. Ik zeg: pas dat ook eens toe bij een voetbalclub. In ruil voor subsidie draagt de club bij aan een pedagogisch klimaat waarin jongeren leren omgaan met alcohol en drugs, ze positieve omgangsvormen leren uitdragen, en waarin het CJG signalen krijgt als iemand ergens mee worstelt. Zo'n club is goud waard. In wat ik noem “de kleine wereld” worden veel initiatieven ontplooid waardoor mensen samen aan zinvolle bezigheden of producten werken en zo de gemeenschapszin vergroten.'
Wat is de rol van de professional?
'De professional moet de verantwoordelijkheid in de samenleving laten en het zelfoplossend vermogen vergroten. Hij moet weer een voorbeeldrol vervullen, niet de protocollair gestuurde welzijnswerker spelen.'

Bestuursaccoord: Paard van Troje

De FNV is tegen het concept bestuursakkoord tussen het Rijk en de lagere overheden. In een brief die maandag gepubliceerd is op de website van de Volkskrant, roept FNV bestuurder Leo Hartveld de gemeenten op het akkoord te verwerpen.

Het bestuursakkoord zal voor de gemeenten een 'Paard van Troje worden', aldus FNV-bestuurder Leo Hartveld in de brief op de Volkskrant website. ‘Op het eerste gezicht lijkt er voor de gemeenten veel te winnen. Door decentralisatie van taken zullen gemeenten veel meer te zeggen krijgen over legio onderwerpen als sociale zaken, jeugdzorg, WMO. De VNG en het kabinet leiden de aandacht af door hier steeds naar te wijzen. Maar met de taken komen veel grotere risico’s en verantwoordelijkheden, die gemeenten redelijkerwijs niet kunnen dragen.’
OpgezadeldDe gemeenten stemmen op 8 juni over het bestuursakkoord, waarin afspraken staan over de uitvoering van bezuinigingen en hervormingen op het gebied van arbeidsmarkt voor kwetsbare burgers, jeugdzorg en de AWBZ. Doel is veel van die taken en verantwoordelijkheden door te schuiven van de rijksoverheid naar lagere overheden. FNV-bestuurder Hartveld stelt dat de gemeenten opgezadeld worden met een substantieel deel van de bezuinigingen van de rijksoverheid. ‘De gemeenten mogen de rommel opruimen.’
Grof gesneden‘Door het akkoord wordt een groot deel van de bezuinigingen bij de gemeenten neergelegd,’ aldus de FNV-bestuurder in de brief op de Volkskrant website. ‘Bovendien wordt er grof gesneden in de sociale zekerheid. De zwakste groepen in de samenleving worden hierdoor het meest geraakt.’ Hartveld is lid van het Federatiebestuur van de vakcentrale FNV. Hij zit namens de FNV in de Sociaal-Economische Raad (SER).
GemeentesecretarissenOok de Vereniging van Gemeentesecretarissen (VGS) is niet optimistisch. Zij wijst het akkoord niet af, maar vindt ‘de risico’s door de enorme korting op budgetten wel erg groot’. Dat schrijft voorzitter Arjan van Gils van VGS aan de Vereniging van Nederlandse Gemeenten. Van Gils en consorten zijn wel positief over de beleidsruimte voor gemeenten bij het uitvoeren van de Wet werken naar vermogen, maar zij wijzen op de krappe budgetten die gepaard gaan met het bestuursakkoord.

Gemeenten bezuinigen op WMO

Uit blad Zorg en Welzijn

Gemeenten zijn van plan om de bezuinigingen van 200 miljoen euro op de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) voor het grootste deel af te wentelen op de hulpbehoevenden. Dat blijkt uit een rondgang van advies- en onderzoeksbureau Doteye onder gemeenten.

Het meeste geld willen de gemeenten besparen door de eigen bijdrage te verhogen en voorzieningen te versoberen. Bijvoorbeeld door minder scootmobiels te verstrekken. Gemeenten zeggen meer gebruik te willen laten maken van busjes voor collectief vervoer,’ aldus een woordvoerder van adviesbureau Doteye.

Uitvoering
Het bureau ondervroeg 250 Wmo-beleidsmedewerkers en hoofden van sociale zaken van gemeenten over hun plannen met betrekking tot de uitvoering van de bezuinigingen. De bezuiniging van 200 miljoen euro en de daarbij horende maatregelen gelden voor de beleidsperiode 2012-2016.

Mantelzorgers
Daaruit blijkt ook dat gemeenten meer beroep willen doen op de eigen verantwoordelijkheid van mensen die hulp nodig hebben. Mantelzorgers moeten vaker worden ingezet, bijvoorbeeld voor hulp in de huishouding of voor vervoer.

Aanbestedingen
Naast de bezuinigingen die rechtstreeks afgewenteld worden op de burger, kijken gemeenten ook waar ze in de uitvoering kunnen bezuinigen. Het personeel wordt bijvoorbeeld anders ingezet en er wordt kritischer naar aanbestedingen gekeken. Het effect is dat gemeenten verder op zoek gaan naar de goedkoopste optie. Dit beleid heeft de afgelopen jaren al ingrijpende gevolgen gehad voor thuiszorgwerkers en cliënten bij de inzet van de huishoudelijke hulp.

Maatschappelijke zorg
De Wet maatschappelijke ondersteuning is in 2007 ingevoerd. Onder de Wmo wordt door gemeenten de maatschappelijke zorg geregeld voor bijvoorbeeld zieken, chronische patiënten, gehandicapten en ouderen. De bedoeling is dat mensen langer thuis kunnen blijven wonen in plaats van in een verzorgingsinstelling

Commentaar

We slaan de plank andermaal helemaal mis, We beginnen zoals gewoonlijk te jammer aan het eind en vergeten te verwoorden aan de voorkant wat we willen en hoe we hier aan gaan werken.

Vanuit WMO kunnen we juist werken om zelf-oplossend vermogen, zelfhulp, participatie, zelforganisatie en sociaal ondernemerschap te versterken. Professionele voorzieningen/professionals kunnen dit ondersteunen, daarop aan te sluiten, te rade gaan bij burgers. Zolang sturen op geld belangrijker is dan werken vanuit visie zal de client blijven claimen.

Asociale Liberale ellende en dwingelandij

Bij de komende fractie en raadsvergadering staan er weer belangwekkende punten op de agenda.

Te weten: Toekomst Visie, monumentenbeleid, erfgoed, kaderstelling WMO en het woningbouwprogramma.

Als PvdA hebben we de indruk dat er bij de Toekomstvisie goed geluisterd is naar de bevolking, “Oirschot duurzaam monument in het Groen, met een eigen kleur in regionale samenwerking”.

Echter op het moment dat er concreet invulling gegeven moet worden aan monumentenbeleid, of toetsing autonome ontwikkelingen Intensieve Veehouderij (geen enkel bedrijf beschikte op het moment van indienen over een volledige duurzaamheidtoets) dan geeft de coalitie van CDA, VVD, D66 en GM niet thuis. De Motie Mauser is al jaren verantwoordelijk voor de sloop en verminking van verschillende historisch waardevolle panden. Het CDA en Dorpsvisie hadden met onze goedkeuring een motie voorbereid om echt werk te maken van monumentenbeleid. Wat schets onze verbazing na een dwingend mailtje van VVD’er Ad van de Sande trok het CDA zijn Keutel in bij het ongedaan maken van de Motie Mauser.

Erger nog is de landelijke Liberale dwingelandij als het gaat om bezuinigingen op sociale voorzieningen, zorg, WMO en (arbeid)participatie van mensen met een beperking. Ronduit asociale liberale ellende. We kunnen in Oirschot bij de WMO kaderstelling wel ons stinkende best doen om als gemeenschap zo goed mogelijk voor elkaar te zorgen. De landelijke coalitie van VVD en CDA wentelt de ellende alleen maar af op de kwetsbaren in de samenleving.

Om tegen gas te bieden aan de liberale en Ellende en dwingelandij en te knokken voor een sociaal duurzaam monument in het Groen heeft de huidige PvdA fractie behoefte aan steun en nieuwe actieve burgerraadsleden.

Blijf niet aan de kant staan en kom naar onze Boeiende fractievergadering op 21 april om 20u in  café de Kemphaan te Middelbeers dan hebben we het erover.

Afra Pronk

Raf Daenen 0646298931

Over Linkse feestjes en Rechtse ellende

WMO

In de WMO gaat het o.a. over het overhevelen van taken vanuit de AWBZ naar gemeenten, zonder volledig bijbehorend budget. Het kabinet is voornemens om voor de decentralisatie richting gemeenten het budget met 5% te korten. Daarnaast komen er nieuwe functies en taken richting de gemeenten met geheel nieuwe doelgroepen die tot nu toe geen gezicht hadden voor de gemeenten. Denk aan de bewoners van verpleeghuizen en dagbesteding incl. begeleiding. Het scheiden van wonen en zorg zal zonder compensatiemaatregelen doorgevoerd worden. De WMO kantelt van voorzieningen- naar compensatiemodel. De financiële gevolgen hiervan zijn volstrekt ondoorzichtig. Het huidige verdeelmodel leidt tot voordeel- en nadeelgemeenten. De gevolgen voor de nadeelgemeenten samen met andere vormen van kortingen kan leiden tot verstrekkende gevolgen. 

Sociale Zaken

De kortingen op sociale zaken zijn eveneens enorm. Denk hierbij alleen al aan herkeuring van Wajongers, de financiële consequenties voor de sw-bedrijven en bedreiging van de werkgelegenheid daarin, invoering van het huishoudinkomen bij de bijstand (afhankelijkheidsrelatie tussen ouder-kind), beperktere instroom in de sw-bedrijven en de al bekende kortingen op re-integratiebudgetten en de volgende korting op het I-deel in de WWB.

Ook hier zijn de cumulatieve effecten volstrekt ondoorzichtig. Wat wel duidelijk is dat er een hernieuwde instroom in de bijstand zal plaatsvinden, in tegenstelling tot de afgelopen jaren van hard werken aan uitstroom vanuit de bijstand naar werk.

 Voor vragen en opmerkingen:

 Hans Spekman: tel. 06-18305708

h.spekman@tweedekamer.nl

 Mariëtte Hamer: tel. 070-3182710

m.hamer@tweedekamer.nl

 Jacqueline Kalk: tel. 06-51691177

jkalk@pvda.nl

Vrijwillige Brandweer en regionalisering

Wat niet van onder opgebouwd wordt maar van bovenaf doorgedrukt, kan nooit werken.
Vandaag was in het Brabantsdagblad te lezen dat er in de Mierden niet voldoende nieuwe vrijwilligers gevonden konden worden voor de Brandweer.
Regelmatig komen organisaties die draaien op vrijwilligers onder druk te staan. Anderzijds hebben we in Nederland de mond vol dat gemeenten in het Kader van de Wet Maatschappelijk Ondersteuning een steeds groter appel moeten doen op het oplossend vermogen van de gemeenschap. De logische gedachte die hier op volgt is, de mensen zelf (individualisering) zijn verantwoordelijk dat bepaalde voorzieningen niet meer in stand gehouden kunnen worden. Opgeschaling en professionalisering is dan ook een logisch gevolg.
Als we het nu eens omdraaien. Wanneer we al die onderzoekende mensen achter de bureaus in zouden zetten op de werkvloer, dan zou wat nu als bureauveiligheid wordt opgelegd, praktische doorleefde veiligheidservaring zijn,
Of het nu gaat om onderwijs, buurtzorg, maatschappelijkwerk, bibliotheken, we trappen steeds in de zelfde valkuil. We denken dat groot en professioneel onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Maar al te vaak is groot gekoppeld aan bureaucratie, onderzoek op afstand, beheersing en protocollen. Vermeende efficiëntie winst gaat gepaard met verlies aan betrokkenheid.
Ik wil pleiten voor het sturen op professionele betrokken organisaties drijvend op vrijwilligers in plaats van te sturen op gebureaucratiseerde schijn veiligheid.
Voor de brandweer in de Mierden e.a. betekend dit, burgemeesters denk niet waarom iets niet kan. Mobiliseer energie over hoe we iets wel kunnen behouden.
De kracht van de kleine betrokken gemeenschappen is de essentie van de WMO: Creatieve oplossingen niet perfect maar wel zeker zo goed.

Werkbezoek Job Cohen en kamerfractie aan Tilburg

In restaurant Prinsheerlijk tijdens de lunch vond een terug koppeling plaats richting regionale raadsleden en bestuurders. Een aanrader deze locatie, ook al vanwege de sociale doelstelling, jongeren die niet van zelf aan een start kwalificatie komen met wat extra steun via de praktijk aan werk en een diploma helpen.

Samen met Anja Tils wethouder in Bergeijk zaten we aan tafel met Diederick Samson en Jetta Kleinsma. Mijn zoon Jan is helemaal Fan van Jetta en haar open manier van communiceren. Diederick vertelde honderd uit over zijn bijbaan als vrijwillige straatcoach in Amsterdam. We hadden het over problemen met Marokkaanse jongens en hun opvoeding, de moeilijke samenwerking van instellingen binnen een CJG en WMO. Eigenlijk hebben we dat ook aan ons zelf te danken! We zijn als sociale bestuurders veel te hard aangelopen achter marktmechanismen van concurreren en marktwerking. Hierdoor is de samenwerking erbij ingeschoten. En als de burger dan ook nog ziet dat al die zogenaamde sociale PvdA bestuurders, zichzelf wel erg goed bedelen dan is ook helder waarom we weer terug naar de sobere basis moeten. Van mensen als Rottenberg moeten we per direct afstand nemen.

Ik heb toch wel bewondering Voor JOB en zijn club, ze hebben echt de intentie om van onderop waar aansluiting te vinden bij de gewone mensen.

De bezoeken die onze Kamerleden brachten waren heel divers, Van meefietsen met Pater Poels, de vlees geworden socialist, bij het uitdelen van Brood,Tot het surveilleren met de politie bij de Odulphus school waar leerlingen dronken terug kwamen van het Galafeest, Bezoek van de spoorzone in Tilburg en bij het goederen transport bij het spoor in Gilzen, Het vliegveld in Rijen, het culturele centrum in Goirle en de natuur en de ontwikkelingen in Intensieve Veehouderij in Oisterwijk/Oirschot.

Bij de terugkoppeling onder de regie van een ontspannen Job was ik weer eens echt trots op onze Partij van de Arbeid. Dit is wat ik bedoel met een duidelijk links verhaal, Weg van verhuftering en verrijkers het gaat ombevlogen en betrokken mensen die verantwoordelijkheid nemen voor de samenleving.