Eindhovens dagblad ‘Positiviteit sleutel in crisis’

http://t.co/gZJcXo2k


Oirschot ‘Een perspectief op een maatschappij in crisis’ is het nieuwe boek van PvdA-raadslid en leraar organisatie en maatschappelijke ontwikkeling Raf Daenen. Hij schreef het boek samen met Tilburger Willem Vermeulen. In het boek vragen zij om een andere kijk op de crisis. „We moeten niet meevibreren op die ellende, maar juist kijken hoe we dat om kunnen zetten in positieve energie”, zegt de enthousiaste Daenen. Menselijker, persoonlijker bedrijfsvoeren is waar Daenen en Vermeulen voor pleiten. „Niet het protecol, of de directe winst, maar het doel van een bedrijf moet centraal staan”, zegt Vermeulen.
In het boek worden als voorbeeld enkele  kleine initiatieven in de gemeente Oirschot waar het menselijke aspect tot resultaat leidt gegeven. „Serious Request is ook een goed voorbeeld. Met heel veel mensen samen voor één doel, je ziet wat dat oplevert”, aldus Daenen. Dat zou echter veel meer moeten gebeuren in de samenleving volgens beiden. Verantwoordelijkheid dragen hoort daar  bij. „Natuurlijk moet je mensen kunnen aanspreken op hun zwakheden, maar er moet meer aandacht zijn voor de persoonlijkheden”, zegt Vermeulen. Vanuit het boek willen Daenen en Vermeulen verder gaan met deze gedachte. Met geest verwanten Als Frans Verouden, Rens van Ginneken, Erno Mijland willen we middels Conferenties, workshops en gesprekken vorm geven aan het Fenomeen Voorleven.

Boek recensie: Perspectief op een maatschappij in crisis.

Aanbieding boek aan Socialestudies, studenten en Politiek

Samen leren, samen werken en samen leven

Dat we in een tijd van crisis leven is duidelijk. We hoeven maar het nieuws te volgen, of de krant erop na te slaan. De berichtgeving toont dat we thans van incident naar incident hollen. In veel tegenwoordige publicaties wordt deze crisis, haar aard, oorzaak en gevolgen beschreven. Ook in het boek van Daenen en Vermeulen gebeurt dit. Maar in dit boek blijft het niet bij een beschrijving van de crisis, er wordt ook uitzicht geboden op een perspectief, zoals de titel al aangeeft. Maar eerst terug naar de crisis. In de grote wereld heerst, zoals bekend een financieel economische crisis die een groot deel van de mensheid treft. De westerse wereld heeft zichzelf jarenlang verrijkt ten koste van andere werelden. Binnen de westerse wereld heeft een toplaag van bankiers, captains of industry, speculanten, mensen met een sterrenstatus en bepaalde politici zichzelf onevenredig veel toebedeeld, ten koste van anderen, van natuurlijke bronnen, van milieu en natuur, van de schaarse goede ruimte. Dat kon op den duur niet goed gaan, en nu lijken de klappen in versneld tempo te vallen. De vraag is of onze welvaartmaatschappij nog  bestaansrecht heeft, en zo nee, of er dan een alternatief is. Behalve de financieel economische crisis wordt een maatschappelijke crisis beschreven waarvan de wortels zijn terug te vinden in het derde kwart van de vorige eeuw. Te denken valt aan de toenemende ontkerkelijking, de grenzen aan de groei, de val van de muur waardoor het vijanddenken wegviel, de schaalvergroting waardoor de functie van kleine gemeenschappen is weggevallen en het individualisme is toegenomen, de emancipatie van minderheden en de multiculturele samenleving die thans tot veel onrust leidt omdat ze aanzet tot extremistische denkbeelden. Door deze crisissen neemt het cynisme en het wantrouwen in de politiek toe.

Voorts wordt geconstateerd dat ongebreidelde marktwerking en de neiging van mensen en organisaties om zoveel mogelijk materieel bezit of kapitaal te vergaren, het fundament van solidariteit kan aantasten. Ook het voortdurend wijzen naar anderen of het eisen van directe oplossingen voor individuele problemen door maatschappelijke instituties kan de bodem onder het samenleven uitslaan.

Gelukkig hebben volgens Daenen en Vermeulen crisissen niet alleen een negatieve uitstraling, ze leiden ook tot het verzetten van de bakens, ze zetten aan tot beweging, zoals in de dialectiek wordt beschreven. Uit crisis ontstaat vaak een nieuwe weg, of het zoeken naar andere oplossingen. De initiatieven daartoe vinden we meestal niet in de grote wereld, want die reageert doorgaans bijna Pavloviaans defensief: bezuinigen, snijden, belastingen heffen, of fuseren. Volgens het boek moet de oplossing worden gezocht in wat wordt genoemd “de kleine wereld”, de directe sociale omgeving. De kleine wereld gaat zich roeren en initiatieven ontplooien. Het roeren zien we bijvoorbeeld in het protest van mensen die zich aansluiten bij de occupy beweging, tegen de huidige wereldorganisatie. Daarnaast zijn er veel mensen die in hun eigen directe omgeving solidair actief en constructief bezig zijn.  In het boek wordt hieraan een hoofdstuk met interviews gewijd met personen die zich inzetten om medemensen op te vangen, hen mogelijkheden te bieden zich te ontplooien of om op kleine schaal maatschappelijke problemen op te lossen.

Uit de beschrijving van deze voorbeelden volgt volgens Danen en Vermeulen een positief perspectief. Er is nog genoeg veerkracht en daadkracht in de maatschappij om de geconstateerde problemen te lijf te gaan. Er is perspectief, als we gezamenlijk zin kunnen geven aan ons bestaan, als we daarbij imperfecties kunnen accepteren, en als we ervaren dat het samen werken en samen leren een meerwaarde geeft die niet door materieel gewin kan worden geëvenaard. Zowel op de laag van organisaties, van leidinggevenden als van professionals kan de meerwaarde worden waargemaakt door samenwerking aan te gaan, door op inhoud te sturen en door maatschappelijke opvoeding te stimuleren. Maatschappelijk pedagogische activiteiten verdienen herwaardering, omdat ze zelfgroei mogelijk maken en  mensen tot zelfverantwoordelijk leven kunnen aanzetten. Met de goede mensen op de goede posities kan ook een kentering in de grote wereld worden bewerkstelligd, en met deze positionering wordt in het boek behalve de analyse van de problemen ook uitzicht gegeven op een hoopvolle toekomst.

19/12/2011 Aanbieden boek aan opleiding, studenten en Politiek

Perspectief op een maatschappij in crisis

 

Raf Daenen en Willem Vermeulen

isbn

978 90 5931 769 7 

Perspectief op een

maatschappij in crisis

Samen leren, samen werken en samen leven
BOOM/LEMMA
We leven in een tijd van crisissen. Behalve met een financieel-economische
crisis hebben we ook te maken met een maatschappelijke crisis. Dit brengt
voor veel mensen spanningen en stress met zich mee. Toch kan uit een
crisis ook iets goeds voortkomen: een crisis zet aan tot beweging, tot het
verzetten van de bakens. De initiatieven daartoe vinden we in ‘de kleine
wereld’, ofwel in de directe sociale omgeving. In Perspectief op een
maatschappij in crisis worden vele voorbeelden gegeven van dergelijke
constructieve initiatieven, met name in de welzijns- en zorgsector. Ook
worden er mensen geïnterviewd die zich inzetten voor diverse projecten
waarbij mensen elkaar ontmoeten en ondersteunen. Deze maatschappelijk
pedagogische activiteiten zijn waardevol omdat ze zelfgroei mogelijk
maken en mensen tot zelfverantwoordelijk leven kunnen aanzetten.
Vanuit het microniveau kan de macrowereld vervolgens positief worden
beïnvloed.
Dit boek is geschreven voor studenten en professionals in de sociaalagogische
en pedagogische beroepen, alsmede voor politici en beleidsmakers
die met bezieling en vertrouwen willen vormgeven aan een
samenleving waarin ‘voorleven’ ertoe doet.
Raf Daenen is docent beleid, organisatie en maatschappelijke ontwikkeling
aan de Fontys Hogeschool in Eindhoven.
Willem Vermeulen is adviseur mens en verkeersveiligheid bij Rijkswater
staat en ontwikkelaar van rekenwiskundeonderwijs bij een educatieve
uitgeverij.

uitgeverij.

Kamervragen over sluiten post Lage Mierde

"Als overheid heb je een taak om de veiligheid voor de inwoners te waarborgen, ook voor brandveiligheid." Kamerlid Nine Kooiman van de SP is duidelijk in haar woorden.

Ze heeft donderdag acht vragen gesteld aan Ivo Opstelten, minister van Veiligheid en Justitie, vanwege de sluiting van de brandweerkazerne in Lage Mierde.

Samen een vuist maken tegen Asociaal beleid Kabinet Rutte

Ere wie ere toekomt, de SP samen met de PvdA en de vakbond ABVA/KABO voeren ook in Oirschot actie tegen het Asociale beleid van Het Kabinet Rutte. De plannen van het kabinet Rutte om mensen die het al niet breed hebben de rekening van de crisis te laten betalen moeten zo snel mogelijk van tafel.
Jonggehandicapten, bijstandsgerechtigden en werknemers van de sociale werkplaatsen moeten een deel van hun inkomen inleveren en 60.000 plekken in de sociale werkvoorziening worden geschrapt. Hierdoor zullen tienduizenden mensen die het niet verdienen achter de geraniums en in de armoede belanden of ze worden aan het werk gezet onder het minimumloon.

Bijna iedereen bij de Enck in Oirschot, waar we het gesprek mee aangingen vond dat dit niet kon en waren bereid hun naam en bijbehorende boodschap (bv Asociaal) op een werkhandschoen van de WSW te zetten. Zelfs lokale CDAérs vonden dat dit niet moest kunnen en zetten grif hun naam op een handschoen. Enen de notoire VVDérs die niet naar de mooie congrespraatjes van Mark Rutte luisterden, liepen na wat binnensmonds gemompel met het schaamrood op de wangen verdere.

Zaterdag 10 december krijgt deze gezamelijke actie een vervolg en vindt in Den Bosch de manifestatie ‘Armoede Werkt Niet’ plaats. Job Cohen laat hier samen met onder andere Emile Roemer en Agnes Jongerius zien dat er alternatieven zijn voor het hardvochtige kabinetsbeleid dat de meest kwetsbare mensen de rekening van de crisis laat betalen. En de veroorzakers van de crisis al te makkelijk laat ontsnappen.

Om te zorgen dat de Brabanthallen deze middag rood gekleurd zijn, roepen we iedereen op naar de Brabanthallen in Den Bosch te komen. Mensen die vanuit Oirschot met de Bus mee willen kunnen zich opgeven bij Sander Putmans 0628472636 of Raf Daenen 0646298931
Wanneer je liever met de trein gaat dan wordt je vanaf het station in den Bosch met de rode PvdA-dubbeldekker naar de Brabanthallen gebracht.

In het kort: Manifestatie Armoede Werkt Niet, Zaterdag 10 december 2011 van 13:00 - 16:00 uur, Brabanthallen, Oude Engelseweg 1 Den Bosch, met Job Cohen, Agnes Jongerius, Emile Roemer, Sjaak Bral en vele anderen

Raf Daenen PvdA Oirschot de Beerzen   

 

“mantelzorg geen probleem maar een oplossing!?”

Penny Wise en Pound Foolish:  (bijdrage aan  debat over jonge mantelzorgers in de Brabantbalie 15/11/2011)

Met dank aan Annelies Bakker ervaringsdeskundige en studente Fontys Socialestudies zij schreef een visiedocument dat aan de basis lag van onderstaand verhaal

De verzorgingsstaat staat al jaren onder druk. Hans Achterhuis had het 30 jaar geleden al over “de markt van welzijn en geluk”. Daarmee doelde hij op het gegeven dat hoe meer welzijn en geluk er wordt aangeboden, hoe groter de vraag naar welzijn en geluk wordt. Het organiseren van welzijn en geluk schept haar eigen steeds maar groeiende markt. Marktwerking leidt echter ook tot paradoxen, zoals: als door de markt geluk als norm wordt gepusht, dan kun je van die eis juist heel ongelukkig worden, omdat we dingen missen die anderen wel hebben of niet aan het ideaalbeeld kunnen voldoen, waardoor we weer meer (welzijns)zorg nodig hebben, enzovoort.

De vraag is of marktwerking ons helpt om aan de nodige kostenbeheersing in de zorg te doen. Een voorbeeld is het persoonsgebonden budget dat in 1995 is ingevoerd. Het PGB werd gezien als een belangrijk instrument om de kosten van zorg te drukken. Het PGB was 10% tot 20% goedkoper dan zorg in Natura. Nu mensen steeds meer hun verantwoordelijkheid nemen en kiezen voor een PGB wordt er terug een extra appel gedaan op het directe sociale netwerk door te bezuinigen op de verstrekking van het PGB.

Mantelzorgers , zijn van onschatbare waarde voor de samenleving, vaak leveren ze langdurig, intensief onbetaalde zorg. Een belangrijk voorwaarde is dat er balans moet zijn tussen draaglast en draagkracht van de zorgverlener. Mantelzorgers lopen het grote risico overbelast te raken.

Door het wegvallen van een solide PGB valt er bij veel zorgsituaties een deel van de eigen regie en flexibiliteit weg. Mantelzorgers komen onder toenemende druk te staan. Respijtzorg, waarbij de mantelzorger vaak tijdelijk wordt ontzien is geboden. Echter, gemeenten gaan hier heel divers mee om. In de ene situatie is de gemeente in het kader van de WMO ruimhartig, in de andere situatie worden jongeren op hun 18^de als volwassen mantelzorgverleners aangesproken, en trek de gemeent zich helemaal terug.

Jonge Mantelzorgers, in Brabant hebben we volgens het BD 90.000 jonge mantelzorgers, ¼ van de jongeren groeit op in een gezin met een ouder, broer, zus of grootouder die chronisch ziek, of beperkt is, of psychische problemen heeft.

De kans dat jongeren taken en verantwoordelijkheden op hun schouders nemen die niet passen bij hun leeftijd is groot.

Een verhaal

Lindsey Thomas die nu op twintigjarige leeftijd terugblikt op haar jeugd, is illustratief. Achteraf beschouwd was zij op haar vierde al mantelzorger, omdat ze een meervoudig gehandicapt zusje en broertje had en nog een pleegzusje met astma. Ze moest deze kinderen vanaf haar vierde in de gaten houden. Toen Lindsey 14 was werd haar moeder ernstig ziek. Vanaf die tijd moest zij een groot deel van het huishouden runnen en haar moeder mede verzorgen. Tijd voor vriendinnen had ze niet, en eigenlijk had ze ook te weinig tijd voor school.

 Dit verhaal geeft aan dat er een groot beroep op jonge mantelzorgers wordt gedaan:

• Ze verlenen praktische en emotionele steun
• Ze maken zich, vaak verborgen zorgen over de situatie
• Ze voelen zich meer dan normaal verantwoordelijk
• Ze willen anderen en daarmee het systeem niet extra belasten
• Ze vragen weinig om hulp en weten vaak niet hoe en waar deze hulp te halen
• Ze komen minder toe aan zichzelf, aan eigen interesses en ontspanning
• Ze komen ook minder toe aan huiswerk; een kwart van de jonge mantelzorgers heeft problemen om de zorg met het huiswerk of opleiding te combineren
• Ze gedragen zich eerder zelfstandig
• Ze zijn vroeg praktisch vaardig.

Het gevaar van opgroei en opvoedproblemen, lichamelijke en emotionele klachten ligt op de loer. Uit onderzoek blijkt dat deze jongeren op latere leeftijd meer een beroep doen op (Geestelijke) gezondheidszorg. Vermoeidheid, concentratieproblemen, lichamelijke klachten, alcohol/drugs en extreem gedrag op school komt vaker dan gemiddeld voor.

Dat wil niet zeggen dat jonge mantelzorgers alleen maar problemen hebben. Mantelzorg geeft ook veel terug: waardering door de omgeving, zorgervaring en als volwassene sterker in de schoenen staan. Om de valkuilen die bij jonge mantelzorgers kunnen ontstaan te vermijden is communicatie met andere jonge mantelzorgers van belang. Door elkaar te ontmoeten of contact te hebben kunnen ze elkaar ondersteunen. In Oirschot is hiervoor een speciale website in het leven geroepen waarop informatie, contactmogelijkheden en een nieuwsbrief te vinden is. Je kijkt er pas naar als je het ziet. Huisartsen en scholen hebben hier mijns inziens een verantwoordelijkheid in.

WMO, CJG en PGB Kansen en Bedreigingen

Zowel landelijk als bij gemeenten wordt er steeds meer bezuinigd op deze vaak kleine posten. Zowel vanuit de WMO als CJG is er de mogelijkheid te signaleren en een broodnodige bijdrage te leveren aan respijtzorg, begrip, aandacht en ondersteuning van jonge mantelzorgers.

Jonge mantelzorgers, de kweekvijver  van Socialestudies

Als docent Maatschappelijke ontwikkeling en als supervisor weet ik dat het in je jonge leven ervaring hebben met zorg en ondersteuning een grote motivatie kan geven om een beroep te kiezen in de zorg, het maatschappelijk of welzijnswerk. Bij Fontys socialestudies besteden we extra aandacht aan het benutten van de kracht en kwaliteiten van ervarings deskundigen. Tijdens een module Agogie moeten studenten een persoonlijke veranderingssituatie inbrengen. Opvallend hierbij was het grote aantal mantelzorg ervaringen.

Belangrijke voorwaarde om geen slachtoffer te worden van deze “keuze” is dat jongeren er zich bewust van worden dat zorgen voor een ander geen noodlot maar een keuze moet/kan zijn. Daarbij is het belangrijk dat je weet hebt van de eigen grenzen en hoe je voor je zelf kunt of moet zorgen.

Tot slot

Op de vraag van de voorzitter, wat is jullie advies aan premier Rutten? Mijn advies aan premier Rutten zou zijn, ben als het gaat om maatschappelijke zorg en jonge mantelzorgers in het bijzonder “Penny foolish en Pound Wise”. Kortom , ik wil een pleidooi houden voor de juiste keuzes bij landelijke en lokale bezuinigingen, zeker gezien de oprukkende decentralisatie. Onze zorgende jongeren zijn wel wat extra investeringen waard. Volgens mij zijn zij de sociale bodem van onze toekomstige samenleving. Zij hebben minimaal recht op een luisterend oor, op soms wat extra mogelijkheden en op balans in hun jonge bestaan.

Raf Daenen, docent MO Fontys Socialestudies

Kijk ook eens naar: www. Briz.nl