Brabants volkslied?

Jongeren op het platteland

Plattelandsjongeren luiden de noodklok. Uit onderzoek van plattelandsjongeren.nl blijkt dat gemeenten op het platteland te weinig doen om jongeren aan zich te binden. Heel veel gemeenten kampen met het fenomeen van vergrijzing en ontgroening. Ook de Kempen heeft met deze problemen te maken.

In Reusel gaan er al stemmen op om maar niet meer te bouwen voor starters omdat er zoveel leegstand is. Willen we jongeren binden aan het platteland dan zullen we zorg moeten dragen voor betaalbare starterswoningen. Met name de plattelandsgemeenschappen hebben input van de eigen jeugd hard nodig: voor het verenigingsleven, de basisscholen maar ook om de balans in de gemeenschap te bewaren. Het investeren in jeugd is niet voor niets het belangrijkste speerpunt van de Dorpsontwikkelingsplannen in Spoordonk en Oostelbeers.

Plattelandsgemeenschappen hebben zeker hun scharmes als het gaat om zorgen voor elkaar, sociaal ondernemerschap, creatieve verenigingen en gezond en veilig opgroeien (lees mijn boekje Kracht van de kleine gemeenten).

Het evenwicht tussen het zijn van een slaapplaats van the happy Few en een vitale gemeenschap is erg kwetsbaar. Belangrijk is te investeringen in bereikbaarheid, bedrijvigheid en betaalbare woningen.

Als kandidaat voor Provinciale Staten (nr13) wil ik me dan ook met hart en ziel inzetten voor het behoud van het jeugdige Elan in de kleine kernen. Als PvdA vinden we dat bouwen voor starters in de plattelandskernen de hoogste prioriteit heeft.

Kortom zonder jongeren geen vitaal platteland!

Brief aan mijn studenten

Het spookt nu al enkele dagen door mijn hoofd, "Meneer U bent zo negatief cynisch". Ben ik zo cynisch, wil ik cynisch zijn. Als ik eerlijk ben dan ben ik de laatste tijd tegen mijn positieve natuur in best cynisch. Cynisch over de bureaucratie op de opleiding en in het werkveld, cynisch over de bonkende reclame op mijn radio, tv en computer, cynisch over de markt luchtbel waarin we leven, cynisch over linkse feestjes en rechts populisme. Cynisch over de weinig verheffende communicatie op wat genoemd wordt sociale media. Cynisch over de weinig behoeftige verdieping bij studenten, cynisch over de toetsing en controle manie. Ja hierover ben ik cynisch en kan ik me soms erg machteloos en alleen voelen.

Verleiding, emotie en angst voeren de boven toon in de wereld om me heen.

Maar toch ben ik overtuigd van de andere weg, liefde, creativiteit, trots, betrokkenheid. Vroeger mocht je me wakker maken voor een Belgisch frietje en een potje voetballen. Nu mag je me wekken voor een goed gesprek. Ik geniet van betrokken studenten, ik hou van mensen die anderen nabij willen zijn in moeilijke momenten. Aanwezige vriendschap van vlees en bloed is me dierbaar. Zelfs van een kritische analyse of goede feitelijke informatie kan ik genieten. Wat ik jullie, onze studenten, wil zeggen is dat jullie hopelijk straks nog 1 van de mooiste beroepen in de wereld mogen uitvoeren, mensen helpen die het niet zelf redden. Koester jullie betrokkenheid, zing, dans, vecht en bewonder zodat we het menswaardig uit blijven dragen als antwoord op een oprukkende consumentisme en populisme. Ik hou van gedreven studenten die anderen willen helpen,. Direct, eerlijk en oprecht hun nek uit willen steken. Je krijgt het niet voor niets maar mijn deur staat voor je open mocht ik iets voor je kunnen betekenen.

Gesjoemel en gerommel

Gezinsbedrijven van 1,5 ha bouwblok bieden ruimte voor een gezonde bedrijfsvoering en zijn het beste antwoord op de beweging van groot, groter, grootst. Als we dan met het intrekken van niet gebruikte milieu vergunningen het totale aantal dieren in Brabant met 10% kunnen terug brengen bewijzen we echte gezinsboeren, milieu, natuur, welzijn en gezondheid van mens en dier een grote dienst.

Volgens mij staan we als PvdA niet alleen als het gaat om het doen van een pas op de plaats met de intensieve veehouderij. Zelf het Provinciale CDA was na het burger initiatief "Mega stallen NEE"hier voorstander van.

Het kan dan ook niet zijn dat er via een indirecte weg toch nog ruimte gecreëerd wordt. Onder het mom van Lopende zaken, via de lokale lobby aansluitend op de rondgang van gedeputeerde Van Heugten vindt er een extra toeloop plaats van lopende zaken.

Oirschot als voorbeeld: Er worden hier een tiental aanvragen, sommigen van meer dan vier jaar geleden als Lopende Zaken door de wethouder naar voren gedragen. Met de gemeente verkiezingen alweer lang uit beeld, geen acute crisis als het gaat om welzijn en gezondheid van mens en dier, wordt een motie, van de Locale CDA gesteund door VVD, GM, DV en zelfs D66 aangenomen. Met als doel gemeenten hun autonome verantwoordelijkheid niet te ontnemen. Dus hun gang laten gaan.

We moeten niet mee willen werken aan deze typische CDA U-bocht. Het argument dat ondernemers die geïnvesteerd hebben door moeten kunnen is een schijn argument. Net door deze lopende zaken toch mogelijk te maken, worden lokale handen ingeruild voor goedkope Zuid-Europese gastarbeiders. De echte gezinsboeren worden andermaal door eigen branche genoten langzaam de keel dicht geknepen en kapot geconcurreerd. En dit alles ter meerdere eer en glorie van een handje vol Concernboeren.

Er veranderd niets als er niets veranderd

Nieuwe jeugdhulpverlening

Witte probleemjongeren verzuipen in de zorg en gekleurde probleemjongeren tekenen voor een carrière in de criminaliteit?

OF

Een nieuwe jeugdhulpverlening als antwoord op een doorgeschoten individualisme?

De komende jaren zijn er heel wat ontwikkelingen met het vorm geven aan jeugdbeleid te verwachten. Bijna alle gemeenten hebben een Centrum Jeugd en Gezin. Grote gemeenten zijn bezig met een Veiligheidshuis waarin alle organisaties op het grensvlak van zorg en justitie samenwerken en maatwerk proberen te leveren. Provincies zullen de komende jaren afstand doen van de Jeugdzorg. Dit biedt een kans om zaken dicht bij huis goed geregeld te krijgen. Een aantal voorzieningen zullen regionaal en bovenregionaal geregeld moeten blijven.

De vraag is of de oplossing van de jeugdproblematiek alleen moet worden gezocht in de opzet van het voorzieningenstelsel. De jeugdproblematiek wordt immers mede gevoed door maatschappelijke ontwikkelingen. Een marktgerichte individualistische samenleving, waar nieuwe communicatiemedia alles en iedereen op elk moment informeren en confronteren met alle verlokkingen en ellende in de hele wereld biedt een voedingsbodem voor zowel directe behoeftebevrediging als voor schuldgevoel en afschuiven van verantwoordelijkheid. Door de snelheid van de ontwikkeling wordt hijgerig de norm; niet alleen in de politiek maar ook in de moderne samenleving, de opvoeding en de houding van ouders. Bij een aantal jeugdigen ontstaat het gevoel te behoren tot een "verloren generatie": ze komen niet of moeilijk aan het werk, de oudere generatie heeft goed voor zichzelf gezorgd, en laat de jeugd achter met schulden en desillusies. Dat kan leiden tot een houding van "wat doet het er allemaal toe", of erger, van "pakken wat je pakken kan".

Ouders met of zonder diploma zijn en blijven primair verantwoordelijk voor de opvoeding van hun kinderen. En dat gaat in veruit de meeste gevallen (90%) erg goed. Echter diagnoses als PDD-NOS, adhd, dislectie, autisme en Asperger etc., komen steeds vaker voor. Ook straatterreur, jeugdcriminaliteit, drank- en drugsgebruik vragen veel aandacht.

Voor de aanpak van het probleem van opvoeding van Marokkaanse jongens moet de positie van de ouders versterkt worden. In multi-problem gezinnen is er behoefte aan moeizorg, steun en sturing om niet meegezogen te worden in allerlei marktverleidingen, van leningen voor LCD schermen, bankstellen of snoepreisjes en ongebreideld gebruik van mobiele telefoons.

Waar de schoen bij het opvoeden en opgroeien echt wringt, is de aandacht voor de gemeenschap en het samenleven. Wat meer structuur en sturing bij voetbalclubs, verenigingen en scholen doet wonderen. Afspraken bij het hanteren van nieuwe communicatie- en informatiemedia zou menige teleurstelling of beschadiging voorkomen. Professionals in zorg en welzijn die niet alleen maar aandacht besteden aan het individu, maar ook aan de omgeving en de samenleving zou een slok op een borrel schelen. Ook het maken en naleven van fatsoensafspraken op de financiële markten of in het bedrijfsleven zou een bijdrage kunnen leveren.

Onze samenleving vraagt om een vorm van maatschappelijke opvoeding voor jong en oud, rijk en arm, gekleurd of blank, waarbij voorbeeldgedrag, gezamenlijke afspraken, duidelijke kaders en rechtvaardig doch streng optreden tegen raddraaiers voorop staat.

Intensieve veehouderij

Enkele gekken maken zich druk over de klimaattop in Kopenhagen. Maar heel Nederland deint mee op de angst golven van de varkensgriep en Q-koorts. Wie het kleine leed vreest stelt zich aan grote rampen bloot.

Als mensen soort kunnen we ons wapenen tegen ziekte verwekkers door ons weerstandsvermogen te vergroten. We kunnen ook bij elke vermeende scheet het zwaarste medicijnen inzetten om elk risico te vermijden.

Eigenlijk is Nederland en de wereld toe aan bestuurders die verder kijken dan hun neus lang is. Regels tot een minimum beperken en mensen aanspreken op hun verantwoordelijkheid en waar nodig streng doch rechtvaardig sanctioneren. De media gedreven democratie zou dergelijke bestuurders binnen de kortste keren de nek om draaien. Want door mensen hun leven te laten leven gaan er ook wel eens dingen mis. En dat mag of kan toch niet! Niemand heeft ten slotte het eeuwige leven en dat is maar goed ook.

Als we met zijn alle 2 dagen per week vegetarisch eten is een groot deel van het klimaat probleem opgelost. Hoeven minder dieren op een zelfde ruimte gehouden te worden. Waardoor het epidemische effect van bacteriën en virussen, weer beheersbaar wordt. Waarschijnlijk past dit niet in de consumptiemaatschappij maar volgens mij is het wel de richting waarin dingen zich moeten ontwikkelen om echte rampen te voorkomen.

Brabantse identiteit

De PvdA heeft het imago de belangen van de boeren tegen te werken. Maar het gaat er om waar de Provincie Noord Brabant op in wil zetten. In de Telos driehoek: mensen, ruimte, economie, liggen er belangrijke uitdagingen en bedreigingen voor Brabant en het platteland. We kunnen er niet om heen, de intensieve veehouderij belast de Brabantse natuur, het milieu en de gezondheid van mens en dier. Of anders gezegd, we hebben te veel varkens en kippen op een te kleine ruimte met alle gevolgen van dien.

De kracht van Brabant zit in:

• Een parkachtig landschap omgeven door overzichtelijke middelgrote stadskernen, alle gekoppeld aan een eigen historische identiteit.
• Een meer dan gemiddelde kennisinfrastructuur van HBO’s (HAS, Fontys, Avans), Universiteiten (Nijmegen, Wageningen, Tilburg en TUE) en maatschappelijke ondersteuningsorganisaties (PON, BOZ, Prisma, PRVMZVG, Telos), die Brabant op de terreinen van voeding, gezondheid, welzijn, arbeid, landbouw, natuur en milieu kunnen helpen om op een onconventionele wijze van bedreigingen kansen en uitdagingen te maken.
• Een sociaal economisch klimaat waarbij het agrarisch gezinsbedrijf en de familiecultuur Brabant maakt tot het land waar het leven goed is.

De uitdaging voor het platteland is de bestaande sociaal economische infrastructuur op basis van gezins- en familiebedrijven perspectief te bieden en tegelijkertijd recht te doen aan natuur, milieu, dier en menselijk welzijn en gezondheid. De oude en de nieuwe wereld kunnen worden verbonden met behulp van oude en nieuwe kennis. We kunnen realistische perspectieven aandragen in antwoord op het huidige dominante markt denken dat leidt tot een cultuur van groot, meer en mega.

Brabant is weer toe aan een boerenstand en cultuur gericht op kwaliteit in plaats van kwantiteit.

De Reconstructie heeft ons veel goeds gebracht. De kwaliteit van het Brabantse Landschap is verbeterd. Helaas hebben de toenmalige bestuurders met "visie, lef en durf", Pieter van Geel en Lambert Verheijen de ontwikkelingen m.b.t. de mega industriële ontwikkeling in de intensieve veehouderij niet voorzien.

Een realistisch toekomst Perspectief!?

• Het Brabantse innovatieve agrarische gezinsbedrijf van max. 1,5 ha vervult in Europa een voortrekkersfunctie als het gaat om kwalitatief hoogwaardige producten en een niet aflatende aandacht voor gezondheid, welzijn, milieu en natuur voor mens en dier.
• Innovatieve kennisinstellingen (HBO’s en Universiteiten) vervullen hierbij een voortrekkende en ondersteunende rol op de niveaus van bedrijf, het netwerk, en het wettelijk en bestuurlijk niveau.
• Bestuurders met lef. Net in tijden van crisis liggen er bestuurlijke kansen om op basis van visie echte doorbraken te forceren. Om de maatschappelijke confrontatie aan te gaan hebben we behoefte aan creatieve, zoekende en samenwerkende bestuurders met lef. Niet perfect, maar wel eerlijk en betrouwbaar.
• Bestuurders die de confrontatie niet uit de weg gaan met voedings- en voederindustrie. Want laat ons wel zijn, naast de consument zijn het de banken (RABO), de veevoederindustrie (CEHAVE), de medicijnindustrie(AUV), de vleesmonopolisten (VION), de voedingsconcerns, (Campina, AH, Unilever) die bepalen welke richting de veehouderij uitgaat.

Nieuwe politiek en bestuur neemt haar verantwoordelijkheid voor een gezonde samenleving serieus en schroomt niet om hiervoor onconventionele maatregelen te nemen. Als het kan in goed overleg en als het moet met regels en daadkrachtige interventies.

Laat ons de draad van de reconstructie van het Brabantse platteland weer oppakken en terugbrengen naar waarvoor ze bedoeld was. Een gezond toegankelijk platteland waar de boer weer boer kan zijn, en zijn verantwoordelijkheid voor mens, dier en natuur weer serieus neemt, gesteund en gestimuleerd door een krachtige overheid die weet wat goed is en wat ze wil. Zodat de markt zich kan en moet richten naar de maatschappelijke norm.

Het Brabantse platteland waar de boer weer trots is op de duurzaamheid en kwaliteit van zijn bedrijf, zijn vee en de geleverde producten. Een boerenstand als belangrijke schakel in een gemeenschap waar werken, wonen en recreëren aantrekkelijk zijn en blijven.